----------------------------------------------คลิกที่รูปเพื่อดูรูปใหญ่----------------------------------------

สปิริตจากการเลือกตั้งสมาคมไทยฯ
ถึงเศรษฐกิจพอเพียงและสมานฉันท์

 วันที่ 17 ธันวาคมผมไปวัดไทยด้วยเหตุผลหลายประการ ข้อแรกคุณวิลาวัลย์ น้อยนวม โทร.มาแจ้งข่าวว่าจะไปทำบุญ 7 วันให้คุณแม่ประทวน น้อยนวม คุณแม่ของคุณอู๊ดหรือคุณไพโรจน์ น้อยนวม ท่านถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 11 ธันวาคมที่จังหวัดลพบุรีด้วยวัย 84 ปี ไปถึงก็ยังได้พบกับคุณสุรชาติ

กาญจนวิจิตร ไปร่วมงานด้วยเพราะคุณแม่ประทวนก็คือพี่สาวแท้ๆของคุณแม่คุณสุรชาติ

 ประการที่สองไปร่วมทำบุญวันเกิดของคุณสัมฤทธิ์ กระจ่างศรี เกิดวันที่ 16 ธันวาคมและคุณวราภรณ์กับแคนดี้ กระจ่างศรี แม่ลูกคู่นี้เกิดวันเดียวกันคือ 17 ธันวาคม

 ประการที่สามไปลงคะแนนเสียงเลือกตั้งนายกสมาคมไทยแห่งแคลิฟอร์เนียภาคใต้ระหว่างเบอร์ 1 คุณลัดดา(เทเรซ่า)ไทยภิรมย์สามัคคี กับเบอร์ 2 คุณณัฐพล ตรียะวงศ์ ทำให้ผมต้องอยู่โยงตลอดทั้งวันเพราะต้องการรอฟังผลการเลือกตั้ง ตอนนับคะแนนนี่ได้ลุ้นกันอย่างสนุกเสมอครับ และผมก็หวังใจว่าจะไม่มี”ระเบิดบก”จากที่ลึกลับลงมาอีก ก็เป็นดังคิดคือไม่มีการปา”ไข่เน่า”

 ในระหว่างอยู่วัดนั้นได้ไปสนทนาวิสาสะกับหลายคน เช่นคุยกับคุณปกรณ์ พงศ์ธราธิก,เจอคุณตุ้ย-สาคร ศิริรัฐ ที่นำความรำลึกถึงจาก วิสา คัญทัพ กวี-นักแต่งเพลงมาฝากด้วย เพราะเขาเป็นคนโคราชด้วยกัน พบกันได้ไม่นานตุ้ยก็บอกว่า”ผมไปก่อนละครับ จะไปประชุมงานไทยนิวเยียร์”

 ตอน Lunch time นั้นผมไปซื้ออาหารที่ตลาดนัดวัดไทยรับประทานพร้อมกับอาจารย์แว่นหรือคุณวัชรินทร์ จิตณาธรรม และคุณรัตนา กิตติบรรลุ เจ้าของห้องอาหาร Thai Fresh Cuisine จากเมืองคามาริลโล่ สนทนากันหลายเรื่องทั้งเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ เรื่องสังคมไทย เรื่องธรรมะ อาจารย์แว่นบอกว่าบางครั้งก็สวดมนต์ไม่จบเพราะจิตไม่นิ่ง

 สักพักอาจารย์แว่นถามว่าหนังสือพิมพ์จะครบรอบปีเมื่อไหร่ ควรจะจัดงานใหญ่ๆหาทุนเยอะๆเข้ามาไว้บ้าง ผมก็ได้แต่ขอบคุณ ผมตอบไปว่าตอนนี้ผมอยู่ในยุคเศรษฐกิจพอเพียง ตามนโยบายของท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์

จากนั้นผมยังได้พบกับคุณวิจิตร สุวรรณวงศ์ อดีตนายกสมาคมไทยทักษิณ กับคุณบัญญัติ นพคุณ เจ้าของ NatTV ยืนคุยกันในเรื่องของปัญหาภาคใต้ซึ่งยังเป็นเรื่องลี้ลับดำมืดอยู่ว่า การฆ่ากันอยู่ทุกวันนี้ใครฆ่าใคร,เอาอาวุธปืนและกระสุนปืนมาจากไหน และทำไมต้องฆ่ากันแบบบ้าละห่ำทุกวัน

แล้วคุณวิจิตรก็ถามผมเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ผมจึงอยากจะนำมาคุยสั้นๆว่าเศรษฐกิจพอเพียงนั้นเป็นแนวความคิดของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงใช้มากว่า 25 ปีแล้ว เป็นทางสายกลางที่จะทำให้ดำรงชีวิตได้อย่างมั่นคง สร้างภูมิคุ้มกันสิ่งที่จะเข้ามากระทบจากภายนอก เช่นความไม่แน่อนของภาวะเศรษฐกิจโลก เมื่อมีมากพอแล้วก็นำออกจำหน่ายเพื่อไปซื้อหาสินค้าอื่นที่จำเป็นมาใช้จ่าย 

ผมได้อ่านปรัชญาที่พระองค์ทรงวางไว้แล้ว ก็อยากจะนำมายกตัวอย่างให้เป็นรูปธรรมและขอให้เข้าใจง่ายๆว่า สังคมไทยนั้นกว่า 80 % เป็นคนยากจน(ทั้งยากมากและยากน้อย)ประมาณ 17 % เป็นชนชั้นกลางที่เหลือเป็นพวกมั่งคั่งไปจนถึงพวก”โคตรรวย”หรือ Ultra-rich

พวกที่ยังยากจนอยู่หรือประเภทชักหน้าไม่ถึงหลัง พระองค์ก็อยากจะให้มีความเป็นอยู่ดีขึ้นให้”พอเพียง”กับความต้องการในขั้นพื้นฐานของชีวิต ส่วนพวก”โคตรรวย”ผมคิดว่าพระองค์ก็ไม่อยากให้เห่อเหิมฟุ้งเฟ้อ  เช่นไม่อยากให้ใช้โทรศัพท์มือถือด้ามละแสนๆบาทขึ้นไป ใช้มือถือประเภท”แจกแถม”ก็น่าจะติดต่อสื่อสารได้เหมือนกัน  เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงนี้หากมีโอกาสผมจะนำมาพูดคุยอย่างละเอียดในโอกาสต่อไป

 หันกลับมาถึงเรื่องเลือกตั้งที่วัดไทย ตกเย็นปิดหีบเวลา17.00 น.ก็ยกลงไปนับกันข้างล่าง สิ่งที่น่าสังเกตประการหนึ่งคือท่านกงสุลใหญ่จักร บุญ-หลง ไปร่วมสังเกตการณ์ในระหว่างการนับคะแนนรวมทั้งจับบัตรเลือกตั้งใบแรกขึ้นมาให้กรรมการคือคุณกิจจา คุณาธรรม ได้อ่านปรากฎว่าใบแรกจับขึ้นมาเป็นเบอร์ 2 ใช้เวลานับไปจน 18.45 น. บัตรเลือกตั้งใบสุดท้ายที่คุณกิจจาอ่านเป็นภาษาใต้ก็คือ “เบ้อนึ๊ง”

ผลปรากฎว่าเบอร์ 1 ได้ 550 คะแนน เบอร์สองได้ 371 คะแนน มีบัตรเสีย 5 ใบ จากการไปลงทะเบียนและขอใช้สิทธิ์ลงเลือกตั้ง 926 คน  ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี มีการแสดงความยินดีต่อกันรวมทั้งประกาศจะร่วมมือกันทำงานให้กับชุมชนไทยต่อไป ผมมองว่าภาพนี้คือ”ความสมานฉันท์” ซึ่งความจริงแล้วการทำงานให้ชุมชนโดยไม่มีตำแหน่งหน้าที่ก็ทำได้ ในอนาคตผมหวังว่าคุณณัฐพลจะกลับมาลงสมัครอีกครั้ง

ในอดีตเคยมีมาแล้วสมัยที่คุณศิริชัย กังวาฬพร(ม้อ-ล่วงลับ) แพ้เลือกตั้งครั้งแรกยืนร้องไห้อยู่ในวัดไทย จนคุณพี่วราภรณ์ กระจ่างศรี ไปปลอบว่า”คุณหม้อ คุณหม้อ อย่าเสียใจเอาใหม่” ต่อมาเมื่อโอกาสเปิดเขาลงสมัครอีกจนได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมไทยฯ ก็ตำแหน่งเดียวกันนี่ล่ะครับ

คนที่ไปลงคะแนนเสียง (ไม่ว่าจะลงให้เบอร์หนึ่งหรือเบอร์สอง)ผมมองว่าเป็นคนมีสปิริต มีจิตวิญญาณและสำนึกของประชาธิปไตยอยู่ทีเดียว ก็เพราะการแข่งขันนี่เองทำให้เราต้องไปลงคะแนนกัน แม้ว่าจะมีการชักชวน ชักจูง แต่หากขาดจิตวิญณาณแล้วจะชวนกันยังไง คนไม่สนใจก็จะไม่สนใจ

นอกจากนี้ผมยังเห็นสปิริตจากป้าจรวยพร อิศรางกูร ณ อยุธยา  คนเก่าแก่ของชุมชนไทยที่ไปนั่งเฝ้าดูการนับคะแนน จากนั้นก็มอบเช็ค 100 ดอลลาร์ให้กับสมาคมไทยฯผ่านคุณเทเรซ่า ซึ่งป้าจรวยพรมักจะมอบเช็คให้กับองค์กรต่างๆเสมอ เช่นเวลาประชุมสมาคมสื่อมวลชนไทยฯป้า”สาวน้อย”เป็นสมาชิกอยู่ ก็มักจะยื่นเช็คออกมาให้ทีละร้อย,สองร้อย แต่ผมไม่รับครับ

“ป้าให้ก็เอาไว้สิ” ป้ามักจะพูดอย่างนี้ “ทำไมล่ะ“ ป้าคะยั้นคะยอ

“ ขอบคุIรับ แต่ไม่ถึงพัน ผมไม่รับครับ”ผมตอบไป เป็นเหตุผลที่จะไม่รับเงินจากป้าเพราะรู้ว่าเช็คเป็นพันป้าก็ไม่เซ็นเหมือนกัน.....อ่านต่อ