----------------------------------------------¤ÅÔ¡·ÕèÃÙ»à¾×èÍ´ÙÃÙ»ãË­è----------------------------------------

ปีใหม่ไทย:งานสงกรานต์เฟสติวัล

 เมื่อเย็นวันศุกร์ที่ 1 ธันวาคม ผมไปที่สถานกงสุลใหญ่แอล.เอ.เพื่อทำหน้าที่เลือกตั้งประธานจัดงานไทยนิวเยียร์-สงกรานต์เฟสติวัล ประจำปี 2007 ไปในฐานะรักษาการนายกสมาคมสื่อมวลชนไทยในสหรัฐอเมริกา เป็น 1 ใน 76 คนที่มีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง ท่านคงได้อ่านข่าวรายละเอียดไปฉบับที่แล้วว่าใครบ้างมีสิทธิ์ลงคะแนน

 งานไทยนิวเยียร์-สงกรานต์เฟสติวัล กำหนดจัดวันอาทิตย์แรกของเดือนเมษายน ใช้อาณาบริเวณไทยทาวน์ บนถนนฮอลลีวู้ดเป็นสถานที่จัด ปีแรกจัดขึ้นเมื่อปี 2004 โดยมีกงสุลใหญ่อิสินธร สอนไว เป็นประธาน ปีที่สองคุณนภดล วงศ์ชัยวัฒน์ ประธานกลุ่ม BKT เป็นประธานจัดงาน และปีที่สามคุณสมชาย ไทยทัน นายกสมาคมไทยฯเป็นประธาน

 การเลือกตั้งหาประธานในคืนนั้นมีผู้ไปลงคะแนนเสียง 31 คนผลปรากฎว่าคุณศรีวงศ์ อาญาสิทธิ บก.นสพ.ข่าวสดยูเอสเอ ได้รับเลือกโดยชนะคุณเทเรซ่า ชุง ด้วยคะแนน 19 ต่อ 12  เป็นอันว่าคุณศรีวงศ์ได้รับเลือกตั้งเพื่อจะเข้ามาทำหน้าที่นี้

 งานแรกทราบว่าจะจัดการประกวดมิสไทยนิวเยียร์ยูเอสเอส ( Miss Thai New Year USA)  เดือนกุมภาพันธ์ 2007 เพื่อนำสาวงามที่ชนะมาร่วมในงานวันที่ 1 เมษายน อันเป็นวันจัดงาน ทราบว่าปีนี้เงินทุนในการจัดงานนั้นบริษัทสิงห์นอร์ธอเมริกา ผู้จัดจำหน่ายเบียร์สิงห์ สนับสนุนถึง 50,000 ดอลลาร์   ผมคิดว่ายังไม่พอ แต่เมื่อคิดโดยรวมจะมีค่าเช่าบู้ธจำหน่ายสินค้า,การขายเครื่องดื่มในงาน,การจำหน่ายราฟเฟิ่ลและอื่นๆก็คงจะทำให้ประธานจัดงานหายใจคล่องกว่าที่ผ่านๆมา

 งานสงกรานต์ของชุมชนไทยถือเป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมทุกภาคส่วน ผู้ที่จะได้รับคือคำว่า

”ไทยและประเทศไทย” ผมจึงมีความคิดอยู่ 2 ประการในด้านการสรรหาประธานจัดงานรวมทั้งเรื่องของงบประมาณในการจัด

 ในเรื่องประธานจัดงานคิดว่าน่าจะมีการหาบุคคลากรมาสืบต่อเหมือนเช่นกอล์ฟคิงส์คัพ ตัวอย่างเช่นเมื่อมีประธานจัดปี 2006 ในปี 2007 ก็ได้ประธานจัดควบคู่ไว้เพื่อเตรียมตัวรับช่วงงานปีต่อไป คนที่จะทำหน้าที่ได้ต้องยินดีและพร้อมเสียสละ โดยให้ผู้แทนองค์กรต่างๆลงมติเป็นแบบ

”ฉันทามติ”จะทำให้เกิดความสามัคคีมากขึ้น ใครอยากจะเป็นประธานจัดก้าวเข้ามาเสนอตัวให้เลือก อย่าให้มีการ”ดันก้น”กันขึ้นมา

 ประธานจัดงานผมคิดว่าก็น่าจะมาจากบุคคลากรที่ช่วยเหลืองานไทยนิวเยียร์ตลอดมาเพราะเป็นคนรู้งานมากกว่าคนอื่นๆ ไม่ต้องมานับ 1 เริ่มต้นกันใหม่ สรรหาจากผู้ไปช่วยงานหรือคนทำงานประจำนั่นล่ะครับ หมุนเวียนกันไปและจะทำให้งานต่อเนื่อง อีกอย่างเรายังจะได้ฝึกปรือคนรุ่นใหม่ (New Generation) ขึ้นมารับผิดชอบงานของชุมชน พวกแก่ๆก็ขึ้นไปทำหน้าที่ให้คำปรึกษาในฐานะเป็นผู้มีประสบการณ์มากกว่าคนรุ่นหลัง

 ตัวอย่างนี้ในสังคมอเมริกันก็มีให้เห็น ตามเมืองเล็กๆจะมี City Council 5 คนหมุนเวียนกันขึ้นมาทำหน้าที่เป็น Mayor ของเมืองคนละปี คนที่กำลังจ่อคิวรับงานเรียกว่า”ว่าที่นายกเทศมนตรี”หรือ Mayor Pro Tem ดังนั้นผมจึงอยากให้ทีมไทยแลนด์ตลอดจน Council Member ทั้ง 76 คนนำไปพิจารณาความเหาะสมและสรรหากฎเกณฑ์ขึ้นมา เพราะยังไงๆเราก็ต้องจัดเพื่อเชิดชูประเพณีวัฒนธรรมไทยกันต่อไป

 ในส่วนที่สองเรื่องงบประมาณ เป็นปัญหาใหญ่ หากปีนี้ไม่ได้เบียร์สิงห์เข้ามาช่วยผมว่าประธานจัดงานก็ต้องวิ่งกันหืดขึ้นคอเพื่อหารายได้เข้ามาจัดงาน อย่างเช่นแต่ละปีประธานจัดงานคง

”เจ็บตัว” กันพอสมควร (ยกเว้นปีแรกที่สถานกงสุลใหญ่จัดงบประมาณมาให้ 25,000 ดอลลาร์เป็นทุนดำเนินงาน)

 เมื่อเราจะเชิดชูวัฒนธรรมกัน ผมคิดว่าการจัดหางบประมาณควรแบ่งออกเป็น 2 ส่วน นั่นคือภาครัฐโดยเฉพาะทีมไทยแลนด์อาจจะตั้งงบประมาณไว้ 4 หมื่นดอลลาร์โดยแบ่งภาระไปยังสถานกงสุลใหญ่แอล.เอ. 1 หมื่นดอลลาร์,สำนักงานท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.แอล.เอ.) 1 หมื่นดอลลาร์,สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ นครลอส แอนเจลิส (Thai Trade Center) 1 หมื่นดอลลาร์และการบินไทยภูมิภาคอเมริกา 1 หมื่นดอลลาร์ 

 หน่วยงานเหล่านี้มีหน้าที่ “เดินสาย ขายชาติ”โดยตรงอยู่แล้ว (คำพูดของคุณนิติ คงกรุต อดีตผอ.ททท.แอล.เอ.) จริงๆแล้วมีหน้าที่ส่งเสริมประเทศไทยในแต่ละส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบเช่นโปรโมทท่องเที่ยว,โปรโมทสินค้า,โปรโมทการคมนาคมและสถานกงสุลใหญ่มีหน้าที่รักษาผลประโยชน์ของคำว่า”ประเทศไทย”,บริการและคุ้มครองคนไทย ในต่างประเทศ ฯลฯ เป็นต้น

 สำหรับธนาคารพาณิชย์เช่นธนาครกรุงไทย,ธนาคารกสิกรไทยอาจจะร่วมเป็นสปอนเซอร์บางส่วนก็น่าจะเป็นไปได้

 คราวนี้ก็มาถึงภาคชุมชนไทยจะต้องหาทุนมา Matching เข้าไปเท่าๆกันเช่น 4 หมื่นดอลลาร์จะได้มาจากการเปิดให้เช่าบู้ธ,การจำหน่ายราฟเฟิ่ลหรือสลากการกุศล,การเปิดขายสินค้าในงานโดยผู้จัดงานเองเช่นขายน้ำดื่มเป็นต้น รวมทั้งการเปิดรับบริจาคจากบริษัทธุรกิจชาวไทยที่มีจิตศรัทธา,การขอ Grant จากองค์กรการกุศลอเมริกันหรือ ฯลฯ

 หากเราวางแนวคิดและความเป็นไปได้เช่นนี้ เราก็จะมีประธานจัดงานหลากหลายออกไป ไม่ต้องมานั่งลงคะแนนแข่งกันทุกปีและระดมหาทุนกันทุกปี ข้อเสนอที่ผมเสนอออกไปนี้อาจจะเป็นเรื่อง “เขียนง่าย  ฟังยากและทำยาก” ก็ได้ หลายคนอาจไม่เห็นด้วย แต่ผมเขียนขึ้นมาก็เพื่อยั่วให้แย้งนะครับเมื่อมีข้อโต้แย้งเราจะได้แนวคิดที่ดี,เหมาะสมและลงตัว

 การจัดงานไทยนิวเยียร์เป็นเรื่องของส่วนรวม มีคนทุกภาคส่วนทุกอาชีพเข้ามาร่วม ไม่ใช่งานของสถาบันอย่างเช่นธรรมศาสตร์ฯ,จุฬาฯ,เกษตรศาสตร์,เซนต์ คาเบรียล ฯลฯ หากเป็นงานของสถาบันที่พวกเขาเรียนจบมาและมีศิษย์เก่าของสถาบันหมุนเวียนกันขึ้นมาทำหน้าที่การนำหรือหาคนเป็นประธานง่ายขึ้น ทำให้การทำงานสะดวกขึ้น

  อีกประการหนึ่งเมื่อจัดขึ้นทุกปี เราอาจจะประหยัดลงได้เช่นอุปกรณ์ตกแต่งสถานที่,ป้ายชื่อร้าน,Banners และอื่นๆอาจเก็บไว้ใช้ในปีต่อๆไป จะเปลี่ยนเมื่อจำเป็นต้องเปลี่ยนวันเดือนปี ทำให้ประหยัดได้มากขึ้น ไม่ใช่เสร็จแล้วนำไปเป็นเป็น Souvenir ส่วนตัว

 เขียนมาถึงตรงนี้แล้วผมอยากให้ทุกสิ่งราบรื่นโดยเฉพาะงานไทยนิวเยียร์ ทำให้ผมคิดถึงคำพูดของคุณสนธิ ลิ้มทองกุล ที่มาเปิดอภิปรายเมื่อเร็วๆนี้ว่าคนไทยเรามีคนเก่งมากมาย แต่เราหาคนกล้าได้ยาก – ผมว่าเราจะต้องคิดกันตั้งแต่เดี๋ยวนี้แล้วละครับ.....ÍèÒ¹µèÍ