จากวันปิยมหาราชถึงวันเกิด

 ฉบับนี้ค่อนข้างจะเป็นเรื่อง”ส่วนตัว”พอสมควร วันอาทิตย์ที่ 22 ตุลาคม สมาคมสื่อมวลชนไทยในสหรัฐอเมริกาไปร่วมวางพวงมาลาในวันปิยมหาราช ที่วัดไทยจัดโดยสมาคมนิสิตเก่าจุฬาฯซึ่งสมาคมสื่อมวลชนฯได้ปฏิบัติตลอดมาในการ”มีส่วนร่วม” บางปีไม่มีคนไปเดินก็ต้องไหว้วานเจ้าภาพช่วยจัดการให้ แต่ปีไหนอากาศดีเราก็ยกขบวนออกไปกันสักครั้ง

 หลายท่านบอกว่าปีนี้คึกคักดีทีเดียวทั้งพวงมาลาและผู้คนที่ไปร่วมงาน อาจจะเป็นเพราะว่าวัดไทยมีงานทุกเสาร์อาทิตย์ทั้งเด็กนักเรียน,ตลาดนัดแถมวันนั้นยังมีการจัดงานช่วยเหลือน้ำท่วมโดยสมาคมไทยแห่งแคลิฟอร์เนียภาคใต้อีกงาน

 วันปิยมหาราชเป็นวันรำลึกถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 พระองค์ทรงประกาศ”เลิกทาส” นี่เป็นงานหลักงานใหญ่ที่พระองค์ทรงกระทำ นอกจากนั้นยังทรงนำความทันสมัยอื่นๆเข้าสู่เมืองไทยไม่ว่าจะเป็นการปฏิรูประบบราชการ,การสร้างทางรถไฟ,สร้างระบบการศึกษาระดับอุดมศึกษาและอีกหลายแปดพันเก้า แม้กระทั่งถนนราชดำเนินหากท่านเคยไปปารีสท่านจะเห็นถนนฌอง-เซลิเซ่มีประตูชัยตั้งอยู่ ตึกถนนราชดำเนินก็ถอดแบบมาจากตึกบนถนนฌอง-เซลิเซ่

 ได้พบกับ”หน้าเก่าๆ” คำว่าหน้าเก่าๆในที่นี้หมายถึงว่าเวลาผมไปงานไหนก็มักจะเจอท่านเหล่านี้เรียกว่าเป็นคนของสังคม ไปพบก็หยอกล้อกันบ้างเป็นธรรมเนียม อย่างเช่นคุณพูนศิริ ลิมพะสุต ผมถามว่ามาเดินให้สมาคมไหนหรือ เขาตอบว่าก็อำนวยศิลป์ไง ผมเปรยขึ้นว่าน่าจะเป็นชมรมผู้สูงอายุนะ เพราะเราใช้สีของเส้นผมเป็นตัวตั้ง คุณไก่รีบเดินเลี่ยงๆออกไป พอเจอจ่าหมูหรือ พ.จ.อ.วัฒนา ศาสตร์สมบูรณ์ ผมถามว่าอย่างผมเป็น”จ่าตักแกง”ประจำกองร้อยไม่เคยออกรบ จะร่วมชมรมอดีตทหารไทยฯได้หรือไม่ จ่าหมูเป็นงง

 เท่าที่ผมสังเกตจะพบว่าสมาชิกของแต่ละสมาคมฯไปกันน้อยหรือไม่ไปก็มี จึงเป็นหน้าที่ของเจ้าภาพจะต้องช่วยกันนำพวงมาลาไปวาง แต่หลายสมาคมที่สมาชิกมีหลายสถานะ เช่นป้าจรวยพร อิศรางกูร ณ อยุธยา เพิ่งออกจากโรงพักฟื้นหลังการผ่าตัด ป้าก็มาเดินให้กับสมาคมชาวเหนือฯเพราะในอดีตป้าเป็นสาวเครือฟ้าเมืองเชียงใหม่ ปัจจุบันเป็น”สาวน้อย”อยู่นสพ.ไทยแอล.เอ. พร้อมกันนั้นป้ายังเดินให้สมาคมพยาบาลและสมาคมสื่อมวลชนฯอีกด้วย

 เสร็จจากวางพวงมาลา พวกเรานัดแนะกันไว้แล้วว่าจะไปเลี้ยงวันเกิดให้คุณทอม ศรีพิพัฒน์ กรรมการอำนวยการสมาคมฯที่ห้องอาหารครัวไทยของคุณธานิน อิงอุดมนุกูล เราให้คนเกิดเป็นผู้เลือกสถานที่ เมื่ออยู่ใกล้บ้านก็ใช้บริการครัวไทย คุณทอมอายุครบ 60 ปีเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2006 หากเป็นข้าราชการไทยก็เกษียณอายุ  เราบอกเพื่อนๆไปกันทั้งกลุ่มกอล์ฟและกลุ่มสื่อมวลชน หลายรายติดงานอย่างเช่นกอล์ฟของสมาคมไทยกอล์ฟฯก็ปิดสนามพอดี เป็นงานชนงาน

 บางคนมาแล้วรีบขอตัวเพื่อไปงานอื่น เมื่อผมมาดูรูปถ่ายอีกครั้งก็พบว่าคนที่ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดไม่น่าจะมีใครอายุน้อยกว่า 50 ปี คิดแล้วก็รู้สึกใจหายเหมือนกันว่า เวลามันผ่านไปรวดเร็วจริงๆ เราเคยพบกันเมื่อ 20 ปีเศษมาแล้ว ตอนนี้ก็หดสั้นลงเหมือนเรื่อง”ชีวิตที่เหลืออยู่”ของใครบางคนเขียนไว้

 งานเลี้ยงวันนั้นไม่มีอะไรซีเรียสเพราะเราถือว่าเป็นงานแห่งความหฤหรรษ์ คุยกันสัพเพเหระมากกว่า แม้กับคุณธานิน เจ้าของร้านที่มานั่งร่วมวง(และอภินันทนาการไวน์อีกต่างหาก)ก็ไม่ค่อยได้คุยการเมืองกันเท่าไรนัก จะคุยกันเรื่องห้องอาหาร เรื่องชุมชนไทยเพราะเราถือว่าการทำมาหากินอยู่ที่นี่ เรื่องหลักก็คือทำอย่างไรให้มีชีวิตอยู่รอด(โดยไม่ต้องฉ้อโกงหรือขี้ฉ้อตอแหลคนอื่น)

ต่อไปก็เป็นเรื่องของชุมชน สังคมและอาจลามไปถึงประเทศไทยบ้างเพราะเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเรา ถึงเวลานี้เราก็ต้อง”แลไปข้างหน้า”ว่าจะช่วยกันจัดการและแก้ปัญหาของประเทศอย่างไรให้ถูกต้องและเป็นธรรมอย่างแท้จริง เราจะเอาทักษิณหรือไม่เอาทักษิณ คงไม่เกิดประโยชน์ ควรคิดถึงอนาคตของประเทศไทยของลูกหลานพวก New Generation ดีกว่า

การคิดแบบนี้เขาเรียกว่าคิดแบบ “รัฐบุรุษ” พวกที่คิดถึงแต่ความหลังอันเรืองรองในอดีตเขาเรียกว่าคิดแบบ”ข้าทาส” ซึ่งพระปิยมหาราชท่านก็ทรงปลดปล่อยไปแล้ว หรือท่านว่าไม่จริง ?.....อ่านต่อ