เรื่องหมาๆของคนรักหมา

 คนกับหมามักจะอยู่ร่วมโลกกันตลอดมา ไม่ว่าจะยากดีมีจน ผมเองก็ได้แต่ดูหรืออ่านข่าวคราวเรื่องราวของหมา แต่ไม่เคยเลี้ยงจริงจัง พอดีพรรคพวกคือคุณเจี๊ยบหรือคุณศศินา กิ๊ดรี่ย์ แห่ง Inter Printing ตั้งบริษัทชื่อ JEBBY HOUSE เลขที่ 1614 N.Western Ave., Hollywood , CA 90027 นำเสื้อผ้าสวยๆของน้องหมามาจำหน่ายในสหรัฐ ดังที่ได้นำโฆษณามาลงให้กับคนรักหมาต้องการซื้อชุดสวยๆเพื่อนำหมาของตัวเองออกไปโชว์ตามงานต่างๆ เจ้าของแต่งตัวสวย หมาของตัวเองก็ควรจะสวยด้วยเช่นกัน 

เสื้อผ้าเหล่านี้เป็นชุดไทยๆน่ารักอาทิเช่นชุดเจ้าสาว,ชุดเจ้าหญิง, ส่วนหมาตัวผู้ก็มีชุดเจ้าคุณ,ชุดราชปะแตน เป็นต้น นี่หากเป็นหมาแถวภาคอีสานก็คงตัดผ้าขาวม้าให้นุ่งเป็นแน่แท้ ลักษณะธุรกิจเช่นนี้ก็เป็นเรื่องของ Entrepreneur อย่างหนึ่ง ดังที่ผมได้เขียนในฉบับที่แล้ว

  ท่านที่สนใจจะขอดูสินค้าก็ตามที่อยู่ข้างต้นหรือโทร.323-369-9914 ตรงนี้ขายส่งจะมีสินค้าให้ตั้งแต่เดือนสิงหาคมเป็นต้นไป ส่วนขายปลีกขณะนี้ก็มีสินค้าโชว์อยู่ที่ร้าน Eleven O.K. Hollywood โทร. 323-913-1385 ร้านกี๊ฟช้อปนี้อยู่พลาซ่าเดียวกับบริษัทสตาร์ ทัวร์,บริษัท BKK Telecom และ Hollywood Motors Outlet  ท่านก็คงนึกภาพออก

 เมื่อได้แนวคิดแล้วผมก็อยากเขียนเรื่องหมาๆขึ้นมาบ้าง  ในวัยเด็กขณะเรียนชั้นประถมผมเคยถูกหมากัดครั้งหนึ่ง มันมาจากไหนไม่รู้งับเข้าที่น่อง แต่ไม่เป็นไรมาก เพราะเป็นหมาบ้าน ไม่ใช่”หมาบ้า” เมื่อผมเจอหมาจึงกลายเป็นความหลังฝังใจตั้งแต่บัดนั้นมา ต้องระมัดระวังตัว ตอนเป็นนักเรียนและเรียนวิชาลูกเสือพวกเรายังจำขึ้นใจว่า “เสียชีพอย่าเสียสัตย์...หมากัดอย่าลืมไม้พลอง” เป็นการต่อเติมสโลแกนของลูกเสือและไม้พลองคืออาวุธประจำกายของลูกเสือ

 ภาพสะท้อนของ”หมา”ยังถูกนำมาแต่งเป็นเพลงล้อเลียนความไม่เข้าใจในความหมายและ ปัญหาการสื่อสาร กล่าวคือในเพลงผู้ใหญ่ลีที่ตีกลองเรียกลูกบ้านประชุมหลังจากไปรับฟังจากทาง

การมาว่า”ให้ชาวนาเลี้ยงเป็ดและสุกร” จากนั้นตาสีหัวคลอนก็ลุกขึ้นถามว่า”สุกรนั้นคืออะไร” ผู้ใหญ่ ลีลุกขึ้นตอบทันใด สุกรนั้นไซร้คือหมาน้อยธรรมดา

 ในวิชาหนังสือพิมพ์อดีตจะสอนกันไว้ว่า “หมากัดคนไม่เป็นข่าว แต่คนกัดหมาเป็นข่าว” หาก พิจารณาโดยธรรมชาติแล้ว พฤติกรรมของหมาคือกัดคน ถือเป็นเรื่องธรรมชาติและธรรมดาของหมาที่ต้องเก่าและกัดไม่เชื่อลองไปถามบุรุษไปรษณีย์ทุกประเทศ ดูก็ได้ว่าทำไมจะต้องมีสเปรย์พก ติดตัวเพื่อ ป้องกันความดุร้ายของหมา ส่วนคำว่า”คนกัดหมาเป็นข่าว” ถือเป็นเรื่องไม่ปกติที่คนไปกัดหมา กลาย เป็นเรื่องประหลาดที่ต้องนำเสนอเป็นข่าว

 ทุกวันนี้หมากัดคนย่อมเป็นข่าว สมมติว่ามันกัดคนดังๆเช่นกัดประธานาธิบดีจอร์จ บุช,กัดพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร,กัดบริทนี่ย์ สเปียร์ หรือกัดแบรด พิตต์ ต้องเป็นข่าวแน่นอนเพราะคนเหล่านี้เป็นคนดังอยู่แล้วเป็น Public Figure หรือเป็น”บุคคลที่สาธารณะรู้จัก” ผมไม่ใช่คำว่า”บุคคลสาธารณะ” เพราะเห็นว่าคำนี้ใช้กันผิดๆหากเป็น”บุคคลสาธารณะ” ผมหรือใครก็ตามย่อมเดินไปเขกหัวได้ เหมือนส้วมสาธารณะที่ใครๆก็เข้าไปใช้ได้

คนถูกหมากัดที่เป็นข่าวก็มีครับ คือผมอ่านข่าวเมื่อสัปดาห์ที่แล้วคือวันที่ 6 กรกฎาคม 2006 เหตุเกิดที่ซานตา บาร์บาร่า รัฐแคลิฟอร์เนีย หมาตัวหนึ่งชื่อเปปปี้ (Peppe)อายุ 8 ปีเป็นพันธุ์ผสมจากหมาดุพันธุ์พิต บุลล์(pit bull) เข้าขย้ำลูกสาวเจ้าของบ้านวัย 11 เดือน หลังจากที่พ่อแม่ของเธอนำเข้าบ้าน เพราะตอนเด็กๆถูกส่งไปเลี้ยงกับยายเพื่อความปลอดภัย เมื่อนำลูกกลับมาเลี้ยงและเจ้าเปปปี้เห็นเข้าก็ตรงเข้าขย้ำทันที ดีที่ผู้ใหญ่อยู่ในห้องช่วยออกมาได้ แต่หนูน้อยต้องเข้าโรงพยาบาลไปรักษาตัวและทราบว่าต้องผ่าตัดตบแต่งใบหน้า

ในเรื่องนี้ Jeff Deming เจ้าหน้าที่ควบคุมสัตว์เข้ามาตรวจสอบรายละเอียดให้ความเห็นว่า “หมาตัวนี้มันอิจฉาเด็กแน่นอน เพราะพฤติกรรมของหมาก็คืออะไรก็ตามที่เข้ามามีส่วนร่วมใหม่ๆในชีวิตของมัน ไม่ว่าจะเป็นหมาตัวอื่น,คนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่หรือแม้กระทั่งเด็กๆ หมาจะมีความรู้สึกว่าตัวเองถูกข่มขู่หรือถูกลดความสำคัญลง และอยากแสดงพลังให้เจ้าของเห็นว่าตัวเองยังคุมอยู่ในถิ่นนั้น”

 เรื่องนี้เห็นจะเป็นจริง ผมเองก็ประสบด้วยตัวเองเมื่อกลับกรุงเทพฯ น้องๆเขานำหมาตัวเมียสีดำชื่อ”ฟองเบียร์”มาเลี้ยงไว้เป็นหมาไทย”หลังอานหางดาบ” พอผมเข้าบ้านที่บางเขนมันก็แยกเขี้ยวทันที ทำให้น้องๆต้องบอกว่า”เฮ้ย พี่ใหญ่เขามาจากอเมริกานะ” ตอนหลังมันดีกับผม เวลาเข้าบ้านมันกระดิกหางเข้ามาหา ผมให้สิ่งของมันกินบ้าง ความคุ้นเคยจึงเกิดขึ้น

 ผมถามว่าทำไมต้องชื่อ”ฟองเบียร์”ได้รับคำตอบว่าพวกเขาชอบดื่มเบียร์ ตอนมันเล็กๆเขาจะรินเบียร์ใส่ฝ่ามือให้มันเลีย มันก็ชอบเลยตั้งชื่อว่า”ฟองเบียร์” ความดีของมันก็คือเฝ้าบ้านและเคยกัดงูเห่าที่จะเข้ามาในบ้าน จนงูเห่าตัวนั้นตาย เหตุที่มีงูเห่าเพราะบ้านอยู่ใกล้คลองและข้างๆกันมีพงหญ้าต้นไม้ เป็นป่าย่อมๆ ผมยังสังเกตว่าเวลาเปิดประตูบ้าน มันจะวิ่งออกไปข้างนอก ไปฉี่รดไว้ตามเสาไฟฟ้าเพื่อประกาศศักดาเหมือนจะให้หมาตัวอื่นรู้ว่า”ซอยนี้มีหมาคุม”

 พ่อผมเป็นคนให้ข้าวให้น้ำแก่เจ้าฟองเบียร์ หลังจากที่พ่อผมถึงแก่กรรมได้ 3 เดือน เจ้าฟอง เบียร์ ก็เหงาผิดปกติ น้องผมนำไปหาสัตวแพทย์ก็ได้รับแจ้งว่าอายุมันคงมากขึ้นและไม่ได้ผสมพันธุ์ แพทย์สอบถามสาเหตุต่างๆพอรู้ว่าคนให้ข้าวให้น้ำมันเสียชีวิตไปแล้ว สัตวแพทย์บอกว่ามันคงตรอม ใจไปด้วย – ผมเองก็ไม่ทราบ น้องเล่าให้ฟังแบบนี้ ฟังดูแล้วก็เหมือนนิยาย แต่เรื่องนี้ไม่ใช่นิยายเป็น เรื่องที่เกิดขึ้นจริง

  มีเรื่องสนุกๆเกี่ยวกับการ”เปรียบเทียบ”ให้ฟังอีกเรื่อง หากท่านเคยอาศัยอยู่อำเภอยานนาวา จังหวัดพระนคร ปัจจุบันคือเขตยานนาวา กทม. มีอยู่ 3 วัดที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงกันนั่นคือวัดดอน ตั้ง อยู่ในซอยดอนกุศล วัดนี้ดังหลายเรื่องคือป่าช้าวัดดอนถึงคราวก็จะมีพิธีล้างป่าช้ากันที ศพซีอุย-มนุษย์ กินตับคน หลังถูกสั่งยิงเป้าในสมัยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก็ถูกนำมาฝังที่นี่,วัดที่สอง คือวัดสุทธิวรา รามอยู่ถนนเจริญกรุงตรงข้ามกันเป็นโรงเรียนวัดสุทธิวราราม โรงเรียนนี้มีชื่อในด้านวงดุริยางค์ลูกเสือ และวัดที่สามคือวัดลุ่มเจริญศรัทธา อยู่ตรอกจันทร์สะพาน 1 เป็นวัดที่มีหมามากเพราะ ชาวบ้าน ไม่รู้ จะเอาไปฝากที่ไหนก็เอามาปล่อยไว้ที่วัดลุ่มฯ เหมือนคำพังเพยที่ว่า”ตัดหางปล่อยวัด”

 คนในเขตนั้นจึงให้สมญานามวัดทั้ง 3 ว่าวัดลุ่มเจริญขี้หมา(เพราะมีหมาเยอะ) วัดดอนเจริญ หลวงตา(เพราะมีพระสูงอายุอาศัยอยู่มาก) วัดสุทธิเจริญมหา (เป็นวัดที่พระนักการศึกษา จำพรรษาอยู่กันมาก)

 หมากับคนจึงแยกกันไม่ออก ไม่ว่าจะยากดีมีจน สูงศักดิ์ในระดับกษัตริย์และราชินีก็จะมี สุนัขเลี้ยงไว้จนโด่งดังไปทั่ว อาทิเช่นในหลวงของเราคือ พระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัว ก็จะมี”คุณ ทองแดง”ข้างพระวรกาย เป็นต้น

 ฉบับหน้า ผมอยากจะพูดถึงธุรกิจที่คนทำกับหมาให้ได้อ่านกัน-โปรดติดตามครับ .....อ่านต่อ