อาหารกลางวันที่วัดนาคปรก

 ตัดฉากกลับเข้ามาที่วัดนาคปรกฝั่งธนบุรีในทัวร์ศิษย์หลวงเตี่ย  ผมเคยไปมาแล้วเมื่อ 2 ปีก่อนโดยไปกับคณะวัฒนธรรมไทยคืนถิ่นครั้งที่ 8 วัดไทยแอล.เอ. จึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่  มองเห็นภาพทางเข้าวัดที่แคบๆ แต่คนขับรถทัวร์ก็เก่งขับเข้าไปได้ เมืองไทยเป็นยังงี้ครับเขาว่า ขอให้เพียงรถห่างกันแค่เหรียญบาทลอดได้ คนขับก็สามารถนำรถขับผ่านไปสบายๆ – เออ เก่งจริงๆ

 ไปถึงมีคณะหนูน้อยแต่งตัวชุดที่จะแสดงนาฎศิลป์ มาต้อนรับตั้งแต่ตอนลงรถ ยืนเรียงแถวอย่างสวยงาม  โดยเฉพาะหนูน้อยในชุดฮาวายทั้งชายหญิง สวยงามมาก จากนั้นคณะหนูน้อยก็เปิดแสดงให้เราได้ชมกันระหว่างรับประทานอาหาร เมื่อรำจบแต่ละเพลงคุณสำเภา พงษ์เวช จะนำรางวัลไปแจกจ่ายแก่ทุกคน ส่วนท่านอื่นๆก็รวบรวมเงินมอบให้เพื่อเป็นสินน้ำใจจากการแสดง

 ส่วนด้านล่างจะจัดคณะโปงลางประยุกต์ประกอบการร้องเพลงของนักร้อง โดยมี”สาวไห”ที่คอยรำลอยหน้าลอยตา ทำท่าตบไหอยู่ข้าง ๆ สาวไหปกติจะอ้อนแอ้นหุ่นเพรียวลม คราวนี้ผมเจอสาวไหตุ้ยนุ้ยน่าตาจิ้มลิ้มทัดดอกทานตะวันดอกเบ้อเร่อ น่าเอ็นดูดี

 คณะทัวร์คราวนี้ไปถึงไม่ต้องพูดพล่าม ทำเพลง(รับประทานอาหาร)ที่จัดตั้งรอไว้แล้ว ไปตักรับประทานเอาเอง ผมชอบน้ำพริกลงเรือเพราะมีผักแนมเยอะดี โต๊ะที่นั่งรับประทานอยู่นั้นมีมิสเตอร์โอฬาร บุญรักษ์ คุณสุรพงษ์ ชิโนทัยกุล คุณชวพจน์ ถุงสุวรรณและคุณสำเภา พงษ์เวชร่วมอยู่ด้วย สักพักคุณโอฬารก็แนะนำให้ผมรับประทานเย็นเตาโฟที่เจ้าหน้าที่นำมาเสิร์ฟ 

เสร็จสรรพจากอาหารคาวก็มีอาหารหวานเช่นทุเรียนอย่างดีพูสวยๆมาบริการอีก ผมล่อเข้าไป 2 พู เรียบร้อยครับของเก่าเริ่มขย้อนและกลับออกมาในที่สุด ผมจึงหาสาเหตุว่าเกิดขึ้นเพราะอะไร สรุปแล้วน่าจะเป็นเย็นเตาโฟเพราะมีปลาหมึกที่แช่นุ่มด้วยสารโบแรกซ์อันเป็นสารที่ผมพ่ายแพ้มาแต่ไหนแต่ไร ทั้งโบแรกซ์-ผงชูรส ผมเจอเข้าไปแล้วมีอาการทันทีครับ

ผมจึงจำไว้ว่าตอนอยู่วัดลาดปลาเค้านครปฐม คุณโอฬารไม่ให้ผมแตะขนมจีน แต่พอมาวัดนาคปรกดันให้ผมล่อเย็นเตาโฟ เป็นเพราะธาตุของผมเองครับไม่ได้โทษคนแนะนำแต่อย่างใด

วัดนาคปรกนี้ตั้งอยู่ที่แขวงปากคลอง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร มีพระครูวรกิตติโสภณ(เศรษฐกิจ สมาหิโต)เป็นเจ้าอาวาส หลายท่านย่อมรู้จักดีเพราะท่านอยู่วัดไทยแอล.เอ.มานาน สอนด้านวิปัสสนากรรมฐาน ปัจจุบันยังเป็นรองประธานคณะกรรมการอำนวยการ(ฝ่ายสงฆ์)ของวัดไทยพ่วงอีกตำแหน่งหนึ่ง

ทราบว่าท่านได้ไปสร้างวัดไทยที่นิวซีแลนด์อีกแห่งที่วัดพุทธสามัคคีแห่งเมืองไครส์เชิร์ชและดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสอีกด้วย มีคณะบางท่านร่วมเดินทางไปงานทอดผ้าป่าหลังจากเสร็จงานคณะทัวร์ศิษย์หลวงเตี่ย

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ คณะก็เริ่มพิธีทอดผ้าป่าสามัคคีจากปัจจัยที่มีอยู่ในกองกลางรวมทั้งมีการสมทบเพิ่มเติมโดยตั้งกองผ้าป่าเหมือนเช่นที่เคยปฏิบัติกันมา วัดนี้เป็นวัดสุดท้ายในการทอดผ้าป่า แต่ไม่ใช่วัดสุดท้ายที่เราจะไปเยี่ยมไปนมัสการ เท่าที่ผมทราบปัจจัยที่ถวายวัดสุดท้ายนี่กว่า 60,000 บาท อาจเป็นเพราะเงินเริ่มร่อยหรอหรือยังไงไม่ทราบ 

อย่างไรก็ตาม”บุญ”หรือ”ทาน”ไม่ได้วัดกันที่ตัวเงินแต่วัดกันที่”ศรัทธา” ผมเองก็ได้ถวายปัจจัยเป็นการส่วนตัวให้ท่าน ครั้งแรกที่เดินทางไปเมื่อ 2 ปีก่อนถวายเงินดอลลาร์ 100 เพราะยังไม่ได้แลก  คราวนี้ถวายไป 1,000 แต่เป็นเงินบาท

งานวันนั้นคณะยังได้จัดมอบเงินแก่กรมการขนส่งทหารบกที่เราไปได้รถบัสมานั่งทัวร์ โดยมีร้อยโทชาติชาย (จำนามสกุลไม่ได้)เป็นตัวแทนของเจ้ากรมการขนส่งทหารบกมารับ คุณวิริยา ชิโนทัยกุล ภรรยาประธานทัวร์เป็นผู้มอบให้ เพื่อสมทบเป็นปัจจัยในการอุปสมบทหมู่ของทหารกองทัพบกถวายแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ในพิธีครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี  นับเป็นบุญกุศลตามคติในทางพุทธศาสนา

เสร็จจากนั้นหลวงลุง Ken(ผมก็เพิ่งทราบว่าชื่อนิกเนมของท่าน) หรือพระครูวรกิตติโสภณท่านได้มอบของที่ระลึกเป็นห่อพลาสติก ภายในบรรจุด้วยหนังสือธรรมะ หนังสือประวัติตอนที่ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูวรกิตติโสภณเมื่องานเฉลิมพระชนมพรรษา 5 ธันวาคม 2548 “อีกไม่นานท่านก็เป็นเจ้าคุณ” ผมกระเซ้าไป ท่านหัวเราะชอบใจ นอกจากนี้ในห่อพลาสติกยังมีเสื้อโปโลตัวหนึ่ง และท่านยังได้มอบพระเครื่องเป็นพระนาคปรก รุ่นยืนเป็นรุ่นใหม่ที่เพิ่งจัดทำขึ้นแจกจ่ายแก่ญาติโยม

ทุกอย่างเสร็จสรรพแล้วเราก็อำลาและขึ้นรถบัสต่อไปยังวัดสระเกศเพื่อนมัสการ สมเด็จพระพุฒาจารย์หรือสมเด็จเกี่ยว  เป็นการทัวร์วัดที่แท้จริง ผมจะเล่าให้ฟังฉบับต่อไปครับ .....อ่านต่อ