จากวัดพิกุลทอง จ.สิงห์บุรี
ถึงวัดชัยเภรีเมืองบรรหารบุรี

 เสร็จจากงานเททองหล่อรูปเหมือนหลวงเตี่ยในวันที่ 6 มีนาคม 2549 ช่วงเที่ยง คณะออกเดินทางไปยังจังหวัดสิงห์บุรี เป้าหมายอยู่ที่วัดพิกุลทองหรือวัดหลวงพ่อแพ เกจิชื่อดังอีกท่านหนึ่ง ตามกำหนดที่ให้ไว้บอกว่ารถจะแล่นจากกรุงเทพฯไปถึงสิงห์บุรี 1.30 ชั่วโมง ที่ไหนได้เอาเข้าแล้ว 2.30 ชั่วโมง  เพราะระยะทาง 142 กิโลเมตร สงสัยคนกำหนดเวลาไม่เคยเดินทางจากกรุงเทพฯไปเมืองสิงห์บุรีแน่นอน ผมเองก็ไม่เคยเพิ่งเป็นครั้งแรก ดังนั้นพวกเราจึงรู้เหมือนกัน

 ไม่เป็นไรครับเพราะงานหลักเสร็จแล้ว วัดพิกุลทองนี่อยู่ในเขตอำเภอเมือง แต่ค่อนข้างจะไกลตัวเมืองเพราะอยู่ทางชายแดนติดกับอำเภอท่าช้างและอำเภอพรหมบุรี และสิงห์บุรีก็เป็นเมืองประ วัติศาสตร์ของชาวบ้านบางระจันที่ลุกขึ้นมาต่อสู้พม่า

พอไปถึงลงจากรถก็มีคณะกลองยาวของเด็กนักเรียนมาแห่ต้อนรับ ทำให้คณะของเราหลายคนลงไปร่วมรำกับเด็กเป็นที่สนุกสนาน คณะครูก็จัดทำของว่างไว้ต้อนรับ หลังจากนักเรียนเล่นเสร็จ ผมเหลือบไปเห็นมิสเตอร์โอฬาร บุญรักษ์ พกเงินเป็นฟ่อนไปแจกเด็ก ผมก็ตามไปดูแห่เพื่อถ่ายภาพ เมื่อตรวจสอบดูแล้ว เป็นธนบัตรใบละ 100 บาท 10 ใบ

“แหม ผมนึกว่าจะแจกสักหมื่น” ผมกระเซ้าไป เล่นเอาครูผู้คุมการฝึกหัวเราะชอบใจ แต่มิสเตอร์โอฬารรีบเดินเลี่ยงออกไป

พิธีการก็คือการทอดผ้าป่า หลังจากนั้นเดินแถวเข้ารับพระบูชาหลวงพ่อแพ ตอนที่ผมเข้าไปรับนั้นยังบอกหลวงพ่อเจ้าคุณพระราชธรรมวิเทศซึ่งท่านเป็นผู้นั่งแจกว่า “หลวงพ่อครับ กลับถึงแอล.เอ. ผมคงจะนำพระที่ระลึกไปวางแผงแถววัดไทย ได้กระมัง”เล่นเอาหลวงพ่อหัวเราะชอบใจ

มีสิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตก็คือการสร้างพระพุทธรูปในเขตสิงห์บุรีหรือบริเวณภาคกลาง จะเป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ยืนตระหง่านให้เห็นแต่ไกล  ผมสังเกตหลายๆวัดจะเป็นเช่นนี้

เสร็จจากนั้นคณะก็เดินทางไปสักการะอัฐิและรูปเหมือนหลวงเตี่ยที่วิหารพระธรรมราชานุวัตร ซึ่งศิษยานุศิษย์ได้ร่วมใจกันก่อสร้างไว้เป็นอนุสรณ์สถานอีกแห่งหนึ่ง ตรงกับเป้าหมายที่คณะทัวร์ศิษย์หลวงเตี่ยเดินทางมา

ดูเหมือนว่าเวลาของคณะจะเหลือน้อยต้องเร่งรีบเดินทางต่อไปยังวัดชัยเภรี อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อนมัสการอัฐิและรูปเหมือนหลวงเตี่ยในวิหาร และร่วมใจกันทอดผ้าป่า

การเดินทางลัดเลาะจากสิงห์บุรีมายังสุพรรณบุรีผ่านหลายอำเภอ ซึ่งระยะทางไกลพอสมควร  เรายังพบอุปสรรคจนได้เพราะมีรถโดยสารของกรมการขนส่งทหารบกคันหนึ่งเครื่องปรับอากาศเสีย ต้องจอดแวะซ่อม ทำให้รถคันอื่นๆต้องจอดแวะรอด้วย

หลังจากที่ตามกันมาติดๆทำให้มีการถ่ายผู้โดยสารมาขึ้นช่วยกันยืนในรถอีก 2 คัน การยืนในรถปรับอากาศถือว่าดีกว่านั่งรถร้อนอบอ้าวเพราะอากาศข้างนอกก็ร้อนพอแล้ว  ทำให้คณะเสียเวลาไปบ้าง แต่ถือเสียว่าเป็นประสบการณ์และความทรงจำอันดี

ระหว่างนี้เราเองก็มีรถนำทั้งรถตำรวจท่องเที่ยวและรถตู้ของพระภิกษุ ต่างคนก็ต่างยืนยันถึงการใช้เส้นทางลัด ทำให้ตำรวจบ่นอุบว่าหลวงพี่นำทางออกไปไกล ส่วนรถของหลวงพี่ก็บอกว่าเส้นทางนี้ลัดที่สุดแล้ว ผมก็เลยไม่ทราบว่าใครถูกระหว่างตำรวจท่องเที่ยวกับหลวงพี่ท่องเที่ยว

เป็นที่น่าสังเกตว่าเมื่อเราผ่านอำเภอเมืองสุพรรณบุรี ถนนหนทางดูเจ๋งมากเพราะเป็นเมือง

”บรรหารบุรี”ที่ท่านบรรหาร ศิลปอาชา สร้างไว้อย่างดี ครั้นเหลือบไปข้างทางมีห้องแถวถนนสายหนึ่งเต็มไปด้วยร้านทำโลงศพ บอกว่าเป็นโรงศพเย็น สอบถามผู้รู้ทราบว่าสมัยปัจจุบันโลงศพที่ทำขึ้นเหมือนตู้แช่หรือ Freezer เมื่อเสียปลั๊กเครื่องทำความเย็นก็ทำงาน เป็นวิวัฒนาการอีกด้านหนึ่งของโลงศพ

ที่วัดชัยเภรีนี้หลวงเตี่ยไปทำทานบารมีไว้มากทีเดียวเพราะมีทั้งศาลาการเปรียญ หอระฆัง และอื่นๆทำให้มีชื่อของหลวงเตี่ยติดไว้ให้คนรุ่นหลังได้รำลึกถึง  การสร้างวิหารเพื่อบรรจุอัฐิและรูปเหมือนของหลวงเตี่ยจึงมีอยู่ทุกวัดที่ท่านได้ไปทำไว้ เป็นบารมีประการหนึ่งที่ได้สั่งสมไว้

หลังจากวัดชัยเภรีแล้วดูเหมือนเราจะผิดเวลานัดกับวัดลาดปลาเค้า จังหวัดนครปฐมไปมาก เมื่อผิดนัดแล้วก็ต้องขอยกยอดไปต่อฉบับหน้าครับ .....อ่านต่อ