สนามกอล์ฟเมืองไทยสนามของใคร

 หลังจากที่วกไปเวียนมา 2-3 ฉบับในที่สุดเราก็มาถึงวันแข่งขันกอล์ฟสื่อมวลชนวันที่ 21 พฤศจิกายน 2548 ที่สนาม Lakewood Country Club มีผู้ร่วมแข่งขันทั้งหมด 88 คนทั้งนายทหาร-ตำรวจ นักธุรกิจและคนในแวดวงสื่อสารมวลชน สนามแห่งนี้จัดอยู่ในอันดับที่ดี สมาชิกสนามส่วนใหญ่เป็นต่างชาติเช่นญี่ปุ่นและเกาหลี คนไทยก็ระดับมีสตังค์ไปเล่นกัน

 อยู่ห่างจากกรุงเทพฯไป 18 กิโลเมตรบนถนนสายบางนา-ตราด ซึ่งถือว่าไม่ได้ไกลอะไรนัก

ศุภชัย จิวะไพบูลย์ศักดิ์ หรือเล็ก ติงลี่ ไประดมเจ้าหน้าที่จากสนามทอ.มาเป็นคณะกรรมการ ส่วนรังสิต คงจันทร์ เป็นคนวิ่งตามก๊วนเพื่อตรวจสอบรายชื่อผู้เล่นทุกก๊วน

 เราไปกันสายหน่อยเพราะตามกำหนดต้องทีออฟเวลา 06.30 น.เป็นอย่างช้า แต่เพราะรถที่เรานั่งไปเกิดพลัดหลงต้องวิ่งย้อนกลับมาขึ้นทางด่วน ถือเป็นอุบัติเหตุที่ไม่น่าเกิดขึ้นทำให้เสียเวลาไปบ้าง  ทำให้ต้องขลุกขลักเพราะรอบบ่ายนั้นธนาคารกสิกรไทยสั่งปิดสนามเพื่อสมนาคุณลูกค้าและผู้มีอุปการะคุณ ทำให้คณะของเราต้องรีบเล่น บางรายหัวเสียเพราะถูกชิงตัดหน้าไปก็มี

 เราก็เลยได้ความรู้หลายอย่างในการจัดกอล์ฟไปเมืองไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ต้องไปไหว้วานขอความร่วมมือจากหลายฝ่าย เพื่อนบางคนบอกว่าแข่งวันจันทร์จะไปเล่นได้ยังไง บางคนรับปากแล้ว แต่ติดธุระ เพื่อนผมรายหนึ่งชื่อ ตุลย์ ศิริกุลพิพัฒน์ อยู่หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ คงจะมีปัญหากับรัฐบาลมาก เมื่อชวนไปเล่นกอล์ฟที่สนามนี้เขาบอกว่า

 “สนามนี้ไม่ตี มันเป็นสนามพวกรัฐบาล”เขาตอบกลับมา ผมก็เป็นงง แล้วสนามฝ่ายค้านมันมีหรือไม่ ผมก็ไม่ทราบ เราไปจากต่างถิ่น เท่าที่ผมทราบสนามแห่งนี้เป็นของคุณประยุทธ มหากิจศิริ เจ้าของกิจการเนสกาแฟของเมืองไทยและอีกหลายกิจการ ลูกชายของคุณประยุทธก็ไปเป็นรองโฆษกรัฐบาลทำงานอยู่ทำเนียบ

 ชลิต กิตติญาณทรัพย์ กรรมการบริษัทมติชนช่วยคณะของเรา 3 ก๊วน เขาบอกกับผมว่า”พี่ๆ สนามนี้จริงๆแล้วนักข่าวบางพวกไม่ยอมมาเล่นหรอก ทีหลังพี่จะจัดติดต่อผมมาก่อนสิครับ” เขาพูด เราก็ได้แต่รับฟังไว้ ชลิตเป็นคนเล่นกอล์ฟมานาน เขาเคยฝากผมซื้อรองเท้ากอล์ฟยี่ห้อ Footjoy ไปฝากเมื่อประมาณปลายทศวรรษ 1980

 จริงๆแล้วเราเกือบไม่ได้เล่นที่สนามนี้ เพราะผู้จัดการสนามบอกว่าไม่มีใครไปคอนเฟิร์ม เอาละซีจะทำยังไงได้ ผมก็ต้องใช้กำลังภายในอีกครั้ง คืนก่อนแข่งคือคืนวันที่ 20 พฤศจิกายน (บางคนอาจจะบอกว่าผมไปเมาที่ไหนไม่ทราบ ก็ไม่ถือโทษกัน)

 คืนนั้นผมไม่ได้ไปเมาที่ไหน ผมไปพบกับคุณสุชน ชาลีเครือ ประธานวุฒิสภาซึ่งไปเป็นประ ธานแต่งงานลูกสาวของนักการเมืองท่านหนึ่งที่โรงแรมเซ็นทรัล ลาดพร้าว ผมถือโอกาสนำไม้กอล์ฟ 1 ชุดของคุณอยุทธ อัสพาหุ เจ้าของห้องอาหาร Ayara ไปฝากด้วย เพราะแต่ละฝ่ายก็ไม่ค่อยมีเวลากันมากนัก   กว่าจะได้พบท่านสุชนก็ให้เลขานุการของท่านคือพันเอกหญิงอัครพร กวีวัฒนา มาทำหน้าที่เทคแคร์พาไปรับประทานอาหารข้างล่างที่ห้องเวียดนาม Le Danang  ห้องอาหารแห่งนี้ผมเคยไปนั่งมาครั้งหนึ่งกับแป๊ะ ปีศาจ หรือสุรชัย ดิลกวิลาศ ตอนที่พี่แป๊ะแกยังไม่เป็นอัมพาต

 เมื่อท่านสุชนเสร็จภารกิจจากงานแต่งงาน เราพบกันและก็ต้องพูดถึงเรื่องสนามกอล์ฟ คุณสุชน(เพื่อนกันตั้งแต่ยุค 14 ตุลาคม 2516 เขาอยู่ฝ่าย มศว.)ก็จัดการให้เดี๋ยวนั้น เป็นอันว่าเรามีสนามเล่นแน่นอนในวันรุ่งขึ้น คุณสุชนบอกว่าไม่ต้องห่วงผมจัดการเรียบร้อย  ก็ต้องบอกกันตรงๆว่ามีการใช้

”กำลังภายใน” กันพอสมควร ไม่งั้นกอล์ฟสื่อมวลชนฯหน้าแหกแน่นอนครับ 

 ภายหลังจากการแข่งขัน เย็นวันนั้นเราจัดงานเลี้ยงและมอบรางวัลแก่ผู้ชนะที่โรงแรมที่พัก มีผู้ไปร่วมประมาณ 50 กว่าคนจากที่จองไว้ 80 ที่ สาเหตุเพราะส่วนใหญ่เมื่อกลับบ้านไปแล้วก็กลับเลยไม่หวนมาร่วมรับประทานอาหารเย็นอีก แต่ละคนอาจมีเหตุผลของตัวเอง

 คืนนั้นมีคุณพงษ์ศักดิ์ พยัฆวิเชียร หรืออาจารย์ป๋อง ประธานสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติไปร่วม,คุณประกอบ มุกุระ นายกสมาคมเพื่อนแคลิฟอร์เนีย,คุณดุสิต พัวทัศนานนท์ ,คุณมาโนชญ์ คงทอง และใครต่อใครอีกหลายคน คุณรังสิตได้วงดนตรีทหารบกที่เล่นในวงสุนทราภรณ์มาช่วยทำให้คึกครื้นมาก

 เป็นอันว่าเราจบสิ้นมอบเงินให้กับสภาการหนังสือพิมพ์ไป 100,000 บาท และได้รับหนังสือส่งตอบรับกลับมาแล้ว ผมคงจะนำรายละเอียดนี้เข้าที่ประชุมสมาคมสื่อมวลชนฯในวันที่ 28 มกราคมที่ห้องอาหาครัวไทยนอร์ธ ฮอลลีวู้ด คืนนั้นจะเป็นการประชุมสมาคมฯ ก็ขอเชิญสมาชิกผ่านคอลัมน์นี้ไปก่อน คงจะได้รับจดหมายเชิญภายในสัปดาห์นี้

 ฉบับหน้าผมจะนำเที่ยวไปอุตรดิตถ์ครับ สนุกทีเดียวโปรดติดตาม.....อ่านต่อ