ดินเนอร์ล่องเจ้าพระยา

 การเดินทางกลับเมืองไทยคราวนี้ในช่วงระหว่างอยู่กรุงเทพฯเราได้บริษัท SNS  & Associates เป็นธุระจัดการให้ โดยมีคุณเจี๊ยบ ศศิประภา บริบูรณ์ และทีมงานทำหน้าที่อำนวยความสะดวก ตั้งแต่เรื่องโรงแรม รถทัวร์ การเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆเป็นการซื้อแพคเก็จทัวร์

 ออกจากสำนักงานหนังสือพิมพ์มติชนเราตรงไปยังท่าเรือสี่พระยา เพื่อลงเรือดินเนอร์ชื่อเรือบริษัทนี้คือ Chaopraya Cruise ซึ่งเปิดรับจองผู้ที่จะนั่งเรือดินเนอร์จะไปแบบเดี่ยว คู่ กรุ้ปเล็กกรุ้ปใหญ่เขารับทั้งนั้น แต่ก่อนเวลาลงเรือดินเนอร์ผู้บริการจะใช้เรือเอี้ยมจุ้นมาดัดแปลง เรื่องนี้เกิดขึ้นช่วงประมาณทศวรรษ 1970 

 ปัจจุบันเรือดินเนอร์มีการต่อให้ทันสมัยเป็นลักษณะของ Cruise  ตกแต่งอย่างสวยงาม มีบริการแบบครบเครื่องทั้งอาหารเครื่องดื่ม ดนตรี ฟลอร์เต้นรำ ห้องกระจกเป็นแบบ Private room ซึ่งจัดให้คณะของเราโดยตรง ที่นั่นเราได้พบกับคุณน้องหรืออาเทตยา ประภากุล นักร้องจากแอล.เอ.ไปรออยู่ก่อนแล้วเพราะจะลงเรือดินเนอร์ด้วยกับคณะ เธอเป็นแขกของเล็ก ติงลี่  ก็ดีใจครับ สอบถามได้ความว่าคุณน้องเดินทางมาธุระล่วงหน้าก่อนเราสัก 1 สัปดาห์

แต่เป็นที่น่าเสียดายว่าหลายท่านไม่ได้ร่วมลงเรือไปด้วย รวมทั้งคุณทอม ศรีพิพัฒน์และคุณนุช จรรยา ลิ้มวัฒนา เพราะรู้สึกไม่สบาย อาจจะเป็นเพราะหลังลงจากเครื่องบินตอนกลางคืนพวกเราไปนั่งรับประทานอาหารต่อบริเวณร้านต้มยำหัวปลาถนนรัชดาภิเษก อยู่กันจนเช้าก็เลยหมดแรง

สังเกตได้ว่าว่าชาวต่างชาติหลายชาติทั้งคนผิวขาว แขกจากตะวันออกกลาง คนจีน คนเกาหลี คนไทย ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวไปลงเรือดินเนอร์กัน ก็เป็นจุดขายประการหนึ่งที่กรุงเทพฯยังมีมนต์ให้ผู้คนได้เสพบรรยากาศอันแตกต่างออกไป  

 เรือดินเนอร์ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง แต่ละคนได้ดูทิวทัศน์แสงสี 2 ข้างลำน้ำเจ้าพระยา เป็นอีกแบบหนึ่งในราคาไม่แพงนัก แต่ได้เห็นธรรมชาติ ชีวิตและสรรพสิ่งต่างๆที่เวียนว่ายอยู่ในบริเวณนั้น

 ผมได้ยินแว่วๆจากคณะที่ร่วมเดินทางไปด้วยเมื่อเรือผ่านด้านหน้าโรงพยาบาลศิริราช คนที่เคยเรียนจบพยาบาลจากสถาบันนี้มาก่อนก็จะบอกให้เพื่อนร่วมเดินทางดูแล้วก็เล่าความหลัง  ส่วนคุณพรรณี ไล้บางยาง เล่าว่าเคยร่วมเดินขบวนประท้วงและช่วยเหลือนักศึกษาในช่วงเหตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 เมื่อเรือผ่านมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สังเกตว่ายอดโดมนั้นไม่มีไฟประดับสักดวงเพื่อที่จะได้เห็นความเด่นสง่าของโดม ไม่ทราบว่าผู้บริหารมหาวิทยาลัยจะประหยัดไฟไปถึงไหน ไฟสักดวงสองดวงในยามค่ำคืนไม่น่าจะสูญเสียพลังงานไปมากมายนัก หรืออาจจะอยู่ในระหว่างการดำเนินการก็ไม่ทราบ

 คืนนั้นคุณพงษ์ศักดิ์ บุญชื่น หรือพี่เทิ่งร่วมลงเรือด้วย พอเรือผ่านบริเวณสโมสรราชนาวี เรายังชี้ห้องบนชั้นสองของสโมสรให้คุณสุทิน-คุณสุรภี ทิวาศาสตร์ ดูเลยว่าห้องนั้น(ห้องของนายทหารสัญญาบัตร)เราเคยไปใช้บริการมาอย่างน้อยก็ 2-3 ครั้ง โดยได้รับการต้อนรับอย่างดีจากท่าน น.อ.สมหมาย บุนนาค รน.สมัยนั้นท่านเป็นผู้จัดการสโมสร

 สังเกตดูว่าภัตตาคารริมแม่น้ำเจ้าพระยานั้น หลายแห่งอยู่ในระดับหรูมีการประดับด้วยงานศิลปะแบบไทยๆ บริเวณท่าเรือสี่พระยาตรงคณะเราลงเรือนั้นก็เป็นร้านจำหน่ายสินค้าประเภทต่างๆ รวมทั้งงานศิลปะอันหลากหลายรวมอยู่ในนี้ด้วย

 ขึ้นจากเรือรู้สึกปวดท้องเบา เลยไปใช้บริการห้องน้ำของศูนย์การค้าที่สี่พระยา ค่าบริการ 2 บาทผู้เฝ้าจะแจกกระดาษชำระให้ด้วย ทำให้คิดถึงตอนไปปารีสเวลาจะใช้บริการห้องน้ำต้องหยอดเหรียญกระดาษชำระ จากนั้นก็ไปหยอดเหรียญเข้าห้องน้ำอีก แตกต่างไปจากสังคมอเมริกันโดยสิ้นเชิง

นี่ล่ะครับเขาเรียกว่า”โลกนี้ไม่มีอะไรฟรี”

 รถบัสนำเรากลับมาถึงโรงแรมฟอร์จูนตกเวลาประมาณ 22.00 น. พอดีน้องๆของผมแวะมาเยี่ยมถึงโรงแรม เราเลยพากันไปต่อที่ร้านข้าวต้มหัวปลาเหมือนเดิม เพราะกัปตันของร้านอัธยาศัยดี เชียร์แขกและให้ความรู้หลายประการกับ”คนใหม่”ที่ไม่ค่อยได้กลับเมืองไทยบ่อยนัก

 หลังจากนั้นเรากลับเข้าพักโรงแรมเพราะรุ่งขึ้นเตรียมออกเดินทางไปยังจังหวัดอยุธยา .....ÍèÒ¹µèÍ