เงิน 1 แสนบาทกับเป้าหมายที่วางไว้

 สัปดาห์ที่แล้วผมเขียนถึงการไปพบกับกองบัญชาการหน่วยทหารพัฒนาหรืออดีตกรป.กลางเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน  จากนั้นเรากลับออกมาประมาณ 14 น.เศษเวลาเหลือจึงแวะจอดรถไปเที่ยวซูเปอร์มาร์เก็ตกันสักชั่วโมงจึงตรงไปยังสำนักงานหนังสือพิมพ์มติชนซึ่งอยู่ประชานิเวศน์ 1 หรือซอยวัดเสมียนนารี สำนักงานมติชนมีที่จอดรถทัวร์ด้านหลังเพราะจะมีองค์กรต่างๆมาดูงานเป็นประจำไม่ได้ขาด เหมือนหนังสือพิมพ์ฉบับอื่นๆที่คนนิยมไปดูงานกัน

 ไปถึงเวลานัดหมายขึ้นไปที่ห้องประชุมชั้น 8 ชั้นนี้แต่ละห้องยังเป็นสำนักงานของ”พี่ช้าง”หรือคุณขรรค์ชัย บุนปาน ,พี่ป๋องหรือคุณพงษ์ศักดิ์ พยัฆวิเชียร ประธานสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ และคุณสมหมาย ปาริจฉัตต์ กรรมการผู้จัดการบริษัท  ความจริงแล้วอาจารย์พงษ์ศักดิ์ขอนัด 11 น.เพื่อว่ากลางวันจะได้เลี้ยงอาหารแก่คณะ แต่ไปติดขัดที่ต้องไปรับเลี้ยงจากกองบัญชาการหน่วยทหารพัฒนาเสียก่อน

เมื่อไปถึงปรากฎว่าอาจารย์พงษ์ศักดิ์ พยัฆวิเชียร ยังติดประชุมที่กระทรวงสาธารณสุขจึงมอบหมายให้คุณสมหมาย ปาริจฉัตต์ มาช่วยบรรยายถึงข่ายงานของมติชนกรุ้ปแทน

 คุณสมหมายเคยมาบรรยายด้านสื่อสารมวลชนให้กับสมาคมสื่อมวลชนไทยในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี 1995 สมัยที่เขาเป็นนายกสมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย พอจับความได้ว่ามติชนมีหนังสือในเครือข่ายหลายฉบับเช่นมติชนรายวัน,ข่าวสดรายวัน,ประชาชาติรายสามวัน,มติชนสุดสัปดาห์,นิตยสารรายปักษ์เส้นทางเศรษฐี,เทคโนโลนยี่ชาวบ้าน,ศิลปวัฒนธรรมรายเดือน,สำนักพิมพ์ที่ผลิตหนังสือเล่ม,ตลอดจนคลังข้อมูลที่สามารถขายข้อมูลข่าวสารย้อนไปตั้งแต่สมัยอดีตที่จัดรวบรวมไว้อย่างดี

 ในชายคาของมติชนนั้นมีพนักงานฝ่ายต่างๆรวมกันแล้วกว่า 1,200 คน(ไม่นับสมาชิกครอบครัวของพวกเขาอีก) คิดเอาเองก็แล้วกันว่ามันเป็นองค์กรที่ใหญ่ทีเดียว เมื่อมาเทียบกับองค์กรของหนังสือพิมพ์ไทยในสหรัฐที่มีคนทำงานอยู่บางฉบับไม่เกิน 10 คนแล้วก็ใจหายนะครับ

 สมัยที่ผมทำมติชนอยู่นั้นเมื่อนับรวมฝ่ายต่างๆแล้วมีประมาณไม่เกิน 100 คน

 เมื่ออาจารย์พงษ์ศักดิ์มาถึงท่านก็กล่าวสวัสดีและพูดภาษาอังกฤษกับทุกคนเพื่อให้เพื่อนชาวอเมริกันที่เดินทางไปด้วยรับทราบ ก่อนที่จะกล่าวเป็นภาษาไทย ซึ่งเราเคยนำข่าวมาเสนอแล้ว อาจารย์พงษ์ศักดิ์กล่าวว่าหนังสือพิมพ์ในโลกนี้มีสายเลือดอันเดียวกัน มีวัตรปฏิบัติเหมือนกันเพียงแต่กรอบกติตาของสังคมแตกต่างกัน เช่นสังคมอเมริกันได้เปิดโอกาสแห่งเสรีภาพมากกว่าสังคมอื่น แต่กระนั้นก็ดีเสรีภาพจะต้องมาควบคู่กับความรับผิดชอบในการเสนอข่าวสารหรือเรื่อราวใดๆก็ตาม

 นอกจากนี้ยังพูดถึงบทบาทของสื่อมวลไทยในในสหรัฐอเมริกาที่น่าจะทำได้ เช่นการสะท้อนความคิดเห็นกลับไปยังเมืองไทย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่รัฐบาลจะมาซื้อตึกเพื่อสร้าง Thailand Plaza หรือทำไมการบินไทยต้องลดเที่ยวบินในช่วงที่เป็น Peak Season  เป็นต้น

 สังคมอเมริกันกับอาจารย์พงษ์ศักดิ์ไม่ใช่เรื่องแปลกหน้าเพราะเขาเรียนจบปริญญาโทวิชาการหนังสือพิมพ์จากมหาวิทยาลัยวิคอนซิน(แมดิสัน)ช่วงทศวรรษ 1960 ปัจจุบันได้รับการบรรจุเข้าสู่”หอเกียรติยศ” (Hall of Fame) ของมหาวิทยาลัยในฐานะศิษย์เก่าดีเด่นที่ประสบผลสำเร็จในวิชาชีพหนังสือพิมพ์ อีกด้วย  

 อาจารย์ป๋องมีลูกเล่นเสมอท่านบอกว่า”การกลับมาเล่นกอล์ฟที่เมืองไทยถือเป็นเรื่องที่ดี มีจิตกุศลที่จะนำเงินมาช่วยเหลือเมืองไทยและนำเงินมาใช้จ่ายในบ้านเรา แต่ทุกคนก็อย่าหวังว่าจะได้ถ้วยกลับไปกันทุกคนนะครับ” พูดยิ้มๆที่มุมปาก อีกด้านหนึ่งอาจารย์ป๋องเคยเขียนข่าวและแปลข่าวกอล์ฟให้กับนิตยสารกอลืฟในเมืองไทย เพราะผมเคยนั่งรถไปส่งต้นฉบับกับอาจารย๋ป๋องมาแล้วเมื่อประมาณปี 2514 และยังเป็นคนเล่นกอล์ฟสม่ำเสมออีกด้วย เหตุหนึ่งมีบ้านอยู่ติดสนามกอล์ฟในหมู่บ้านนวธานี

จากนั้นคณะของพวกเรากล่าวคำอำลาเพื่อเดินทางไปลงเรือดินเนอร์ล่องแม่น้ำเจ้าพระยาในคืนนั้นโดยมีการจองที่นั่งในเรือไว้ที่ท่าเรือสี่พระยา

 ในคืนวันแข่งขันมีพิธีมอบถ้วยอาจารย์พงษ์ศักดิ์ก็ร่วมเดินทางมาเป็นประธานในงาน ทุกคนสนุกสนาน โดยเฉพาะคุณมาโนชญ์ คงทอง ออกไปวาดลวดลายกับนักร้องสาวสวยที่มาโค้งเขาออกไปเต้นรำ

 มาถึงตรงนี้ผมก็อยากจะขอรวบรัดสักหน่อยกล่าวคือวันศุกร์ที่ 2 ธันวาคมผมนัดอาจารย์พงษ์ศักดิ์ไปมอบเงิน 100,000 บาทให้สภาการหนังสือพิมพ์นำไปดำเนินการด้านสื่อสารมวลชนในเมืองไทยตามที่เห็นสมควร ผมนัดไปยังคุณศุภชัย จิวะไพบูลย์ศักดิ์ เขาก็ติดขัดธุระ ส่วนคุณทอม ศรีพิพัฒน์และคุณจรรยา ลิ้มวัฒนา ในวันนั้นติดอยู่ที่สสนามกอล์ฟเลยต้องไปคนเดียว

 ฉบับหน้าผมจะพูดถึงรายละเอียดเรื่องอื่นๆ อาจจะย้อนกลับไปกลับมาบ้าง เอาเป็นอันว่าขอถือความสำคัญเป็นหลัก การท่องเที่ยวจากกรุงเทพฯ-อุตรดิตถ์-ตากนั้นยังมีเรื่องสนุกอีกมาก – โปรดติดตามครับ.....อ่านต่อ