บริเวณด้านหน้าตลาดซึ่งจะเปิดให้เป็นที่จำหน่ายอาหารค่าเช่าวันละ 100 ดอลลาร์

ด้านข้างตลาดจะเป็นพื้นคอนกรีตยาว ส่วนนี้ขายสินค้าที่ระลึกหรือของแห้งวันละ 75 ดอลลาร

ภาพมุมรวมด้านเฉียงของตลาด Dalat Supermarket ์

                จริงๆแล้วในชีวิตผมไม่เคยคิดจะเป็นเซลส์แมนหรือทำงานด้านการตลาด อยากจะทำข่าวและทำงานด้านหนังสือพิมพ์อย่างเดียว  เหมือนตอนอยู่เมืองไทย  ทำข่าวก็คือทำข่าวไม่ข้องแวะใดๆกับเรื่องโฆษณาหรือธุรกิจ  แต่พอมาเปิดหนังสือพิมพ์เองมันไม่ได้นะครับ  จะต้องออกตลาดไปหาโฆษณาหรือเมื่อโฆษณาติดต่อเข้ามาก็ต้องวิ่งออกไปชน   และคราวนี้ก็เป็นการออกตลาดประเภท Super Market นะครับ

                ผมเริ่มรู้จักกับคุณเคน บุย รองประธานตลาดอาดองอยู่ลิตเติ้ล ไซ่ง่อนตอนที่เขาเปิดตลาด A Dong Supermarket จากนั้นก็มาเปิด Saigon Supermarket บนถนนเวสต์มินสเตอร์ไม่ไกลจากตลาดเดิมเท่าไรนัก  คราวนี้ขยายมาเป็นตลาด Dalat Supermarket  ผมก็ตามติดมาเรื่อย

                เหตุที่ตามติดมานั้นข้อแรกเป็นเรื่องโฆษณา  ข้อที่สองเขามาขอคำปรึกษาผมอยู่เรื่อยว่าคนไทย-คนลาวชอบอาหารประเภทไหน เขาให้ผมเข้าไปเดินดูบนหิ้งว่ายังขาดอะไรอยู่บ้างที่จะเติมเข้าไป เขาจะได้ไปสั่งจากบริษัทขายส่ง  เมื่อดูแล้วผมก็บอกว่ามีอะไรบ้างที่ยังขาดอยู่ อาทิเช่นยังขาดปลาแดกก็ต้องไปเอามาเติม  ยังขาดข้าวเหนียวเขี้ยวงูหรือข้าวเหนียสนันป่าตองก็ไปเอามาเพื่อบริการพี่น้องชาวลาว หรือยังขาดน้ำปลาชนิดใดก็ไปขนมา

ก็เป็นเรื่องน่าภูมิใจครับ เอาไปเอามาสินค้าไทยก็ขึ้นบรรจุเต็มแผง  เขารู้ว่าคนเอเชียชอบบะหมี่สำเร็จรูป  ผมก็บอกไปเอามาให้หมดของไทยมียี่ห้ออะไรบ้าง จะได้ให้คนซื้อมีทางเลือกมากขึ้น   เหตุที่ผมรู้ว่าอะไรขาดเหลือ เพราะผมเป็นคนทำกับข้าวและกับแกล้มด้วยตัวเอง และรู้ว่ามีสิ่งใดที่คนทำครัวหรือห้องอาหารต้องการบ้าง

                มันเป็นความภูมิใจอยู่อย่างหนึ่งที่เครื่องปรุงอาหารไทยของเราขึ้นไปอยู่ตลาดเอเชีย – ผมอยากจะเรียกว่าตลาดเอเชียเพราะเขาต้องการเช่นนั้นไม่อยากให้มีเฉพาะลูกค้าคนเวียดนาม  เขาต้องการคนไทย คนลาว คนเขมร คนฟิลิปปินส์แม้กระทั่งแม็กซิกัน ก็เข้าไปจับจ่ายซื้อสินค้าในตลาดที่เขาทำ  คนทุกชาติทุกภาษาชอบรับประทานปลาหรืออาหารทะเลโดยเฉพาะแม็กซิกันและฟิลิปปินส์นี่ชอบนักปลาทอด หรือไปซื้อปลามาทำกินกันเอง   ฟิลิปปินส์บางรายเอาปลาไปกินที่ทำงานแล้วไปอุ่นในไมโครเวฟของที่ทำงาน จนเพื่อนร่วมงานแตกกระเจิง  ตอนหลังต้องเขียนป้ายไว้ว่า Do not cook fish !

                ผมคิดว่าทุกวันนี้ผู้คนรับประทานอาหารกันแบบไม่เลือกชาติแล้วละครับ เขาเรียกว่าเป็นการรับประทานแบบข้ามชาติข้ามวัฒนธรรม  คนไทยอาจชอบไปกินอาหารญี่ปุ่น กินปลาดิบ  ฝรั่ง-แม็กซิกันอาจหันมารับประทานอาหารไทย เด็กรุ่นใหม่เกิดในสหรัฐหันไปกินอาหารด่วนของอเมริกัน ฯลฯ  โลกนี้จึงกลายเป็นโลกานุวัตน์ขึ้นมา อาหารไทยก็ปลดแอกจากจักรพรรดิจีนคือไม่มีคำว่า Thai- Chinese Food อีกต่อไปประกาศเอกราชเป็น Thai Food ไปทั่วโลก

                ที่ตลาด Dalat Supermarket ผู้จัดการชื่อนายฮง พูดไทยได้เล็กน้อยโดยเฉพาะเรื่องการนับเงินเขาพูดว่า

”หนึ่งร้อย”น่าตาเฉย เขารู้จักคนไทยพอสมควร รู้จักคุณอภิศักดิ์ เทพผดุงพร เจ้าของผลิตภัณฑ์กะทิและสินค้าเครื่องปรุงเครื่องแกงตราแม่พลอย เขารู้จักบะหมี่ไวไว บะหมี่มาม่า และสารพัดรู้จักครับเพราะเขาไปซื้อสินค้าจากผู้ผลิตเหล่านี้เข้าตลาดจำนวนมาก เร็วๆนี้เขาก็จะเข้าเมืองไทยเพื่อไปดูสินค้าและสั่งมาจำหน่ายเอง

                ที่ผมพูดมาตั้งแต่ต้นเป็นอารัมภบทนะครับ มันยาวหน่อย ที่จะพูดตอนนี้มิสเตอร์ฮงให้ผมมาช่วยติดต่อคนไทยไปจำหน่ายสินค้าข้างๆตลาด Dalat ครับ ตลาดแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ 13075 Euclid St., Garden Grove, CA 92843 อยู่หัวมุม Euclid ตัดกับถนน Garden Grove เห็นได้ชัดเจน โทร.714-638-9900 ดูแผนที่ประกอบ  http://maps.yahoo.com/maps

                มิสเตอร์ฮองแกคงจะเห็นหลายๆตลาดมีการแคะขนมครก ขนมเบื้อง กล้วยทอดและอาหารสดๆกระมังจึงอยากจะนำอาหารไทยเข้าไปจำหน่ายด้านหน้าตลาด ผมก็ไปช่วยแกวัดด้านลึกประมาณ 3.5 เมตร ยาว 6 เมตร แกจะเรียกเก็บค่าเช่าวันละ 100 ขายวันเสาร์-อาทิตย์ค่าเช่าก็ตก 200 คราวนี้จะขายอาหารอะไรบ้าง ขนมอะไรบ้างก็แล้วแต่ท่านคิดว่าจะขายได้ อาจเป็นข้าวเหนียวส้มตำ ไก่ย่าง ไส้กรอกอีสาน กล้วยแขกหรืออื่นใดที่คิดว่าขายแล้วทำกำไรได้ ไม่ใช่ขายแล้วจ่ายค่าเช่าก็หมด

                ส่วนด้านข้างแกอยากจะให้จำหน่ายสินค้าประเภทของที่ระลึก เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าถือ เครื่องสำอางค์ สมุนไพร  ฯลฯในราคาที่ไม่แพง  ผมก็ไปช่วยแกวัดเป็นแผงลอยขนาด 2.5 เมตร ยาว 6 เมตร ด้านข้างทำได้ประมาณ 3 ที่  แกจะเก็บที่ละ 75 ดอลลาร์ต่อวัน  ผมคิดว่าแผงหนึ่งอาจนำสินค้าไปจำหน่ายได้หลายอย่างมากหรือประเภทรวมๆกันไปขายก็ย่อมได้

                คราวนี้หากจะเริ่มก็เริ่มได้เลย  คนแถบนั้นมีทั้งคนแม็กซิกัน,ฟิลิปปินส์,คนไทย,คนลาว,คนเวียดนามเป็นหลัก  ก็มาดูว่าคนเวียดนามชอบสวยชอบงามเป็นชีวิตจิตใจ(คนชาติอื่นก็ชอบเหมือนกันนะครับของสวยของงาม)  ชอบกินอาหารประเภทอาหารอีสานมากพอสมควร  ไม่เชื่อก็ไปถามเจ้น้อย ไทยนคร ดูได้  เพราะตอนนี้ไทยนครกำลังเข้าไปตีโอบลิตเติ้ล ไซ่ง่อน

                ก่อนที่ท่านจะไปขาย ผมอยากจะให้ท่านไปสังเกตการณ์ดูว่าวันเสาร์-อาทิตย์ตลาดนั้นเป็นอย่างไรบ้าง  อยากให้ไปดูด้วยตาเพื่อนำมาคำนวณดูว่าเมื่อไปขายแล้วจะคุ้มหรือไม่  หรือจะขายอะไรจึงจะเป็นของขายดี อย่าเพิ่งผลีผลามจะต้องไปทำการวิจัยด้วยตาของตัวเองสักหน่อย  หากท่านผู้ใดสนใจติดต่อกับมิสเตอร์ฮงที่ตลาดได้โดยตรงนะครับ หมายเลขข้างต้น  ถ้าแกไม่อยู่จะพูดกับภรรยาของแก่ที่นั่งประจำอยู่ในออฟฟิสก็ได้เช่นกัน

                อีกข้อหนึ่งที่มิสเตอร์ฮงฝากผมมา  วัดไทยวัดลาวหรือองค์กร Non profit ต้องการซื้อสินค้าในตลาด  เขาก็จะจัดคูปองให้วิธีการก็คือไปซื้อคูปองกับเขาสมมติว่ามูลค่าคูปอง 100 ดอลลาร์ตลาดทั้ง 3 แห่งจะขายให้องค์กรเพียง 93 ดอลลาร์  จากนั้นองค์กรเหล่านี้อาจจะนำไปขายให้สมาชิกราคาเต็ม   ดังนั้นเงิน 7 % ก็เข้าสู่องค์กร  ถ้าองค์กรนั้นซื้อคูปองสัปดาห์ละ 1,000 ดอลลาร์ก็จะได้แล้ว 70 ดอลลาร์

                ตลาดนี้ทำกับโบสถ์หลายแห่งในเขตออร์เรนจ์เคาน์ตี้เพราะสมาชิกทุกคนก็ต้องกินข้าว-กินอาหารกันทุกวันอยู่แล้ว  หากไปซื้อสินค้าในราคาเต็มไม่ได้ส่วนลด องค์กรก็ไม่มีเงินพิเศษเข้ามาบำรุง  เป็นวิธีที่ดีอย่างหนึ่ง ผมว่าดีกว่าใส่ชุดขาวไปยืนตามหน้าตลาดแล้วยื่นกระป๋องขอบริจาคเสียอีก .....ÍèÒ¹µèÍ