----------------------------------------------คลิกที่รูปเพือดูรูปใหญ่--------------------------------------------

เที่ยวลาส เวกัส Labor Day (จบ)

ความจริงแล้วการไปเที่ยวลาส เวกัส ใครๆก็ไปเที่ยวได้ แต่พวกเราไปเที่ยวจริงๆคือไปหาอาหารกิน ดูความวิจิตรพิสดารที่นำเมืองต่างๆมาจำลอง  วันอาทิตย์ที่ 2 กันยายนสายๆหน่อยเราไปเที่ยวหลายแห่งเช่นที่เบลลาจิโอ้และซีซาร์ พาเลซ

หลังจากเที่ยวชมได้สักพักเรารู้สึกหิวเพราะยังไม่ได้กินอาหารเช้า คุณวิลาวัลย์ น้อยนวม ออกไอเดียว่าเราควรจะไปกินก๋วยเตี๋ยวเวียดนามหรือ”เฝอ”(Pho)กันดีกว่า  เพราะเก็บท้องไว้กินเย็น  จากนั้นเราขับไปย่านไชน่าทาวน์ จาก Strip ตรงไปเลี้ยวซ้ายที่ถนน Spring Mountain  สักพักก็จะเห็นรูปเก๋งจีนเรียงรายข้างถนน  เดิมทีเรียกว่า Chinatown Plaza สร้างขึ้นมาโดยนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ชาวไต้หวัน-อเมริกันชื่อเจมส์ ฉี-เชง เชน( James Chih-Cheng Chen) เปิดในปี 1995 จนกระทั่งปี 1999 ผู้ว่าฯเคนนี่ ควินน์ จัดตั้งให้เป็นทางการ

ทุกวันนี้คนเอเชียเกือบทุกชาติเข้าไปร่วมอยู่ในถนนสายนี้ แต่ยังเรียกไชน่าทาวน์อยู่ดี ทั้งๆที่จริงไชน่าทาวน์น่าจะหมายถึงแหล่งคนจีนหรือเชื้อชาติจีนส่วนใหญ่ทำธุรกิจอยู่เท่านั้น มีหลายคนเสนอให้ใช้ชื่อ Asian District จะเหมาะสมกว่า เพราะมีชาติอื่นเข้าไปทำธุรกิจอยู่ด้วย  ทั้งเวียดนาม,ฟิลิปปินส์,เกาหลี,ไทยและอเมริกัน

“เฝอ”ร้านนี้จำไม่ได้ว่าร้านชื่ออะไร  แต่ขายดีต้องรอคิวประมาณ 20-25 นาทีจึงจะได้ที่นั่ง คนที่ไปกินก๋วยเตี๋ยวส่วนใหญ่เป็นคนเวียดนาม ตามด้วยคนเอเชียและมีคนอเมริกันบ้าง   สิ่งที่น่าสนใจก็คือคนแต่ละชาติมักจะสนับสนุนกันเอง อาทิเช่นคนเกาหลีก็จะเข้าห้องอาหารเกาหลี,คนเวียดนามเข้าห้องอาหารเวียดนาม  แต่คนไทยบางคนไม่เข้าห้องอาหารไทยเพราะบอกกินที่บ้านจนเบื่อ  อย่างไรก็ตามคนชาติอื่นๆก็นิยมอาหารไทยดังนั้นห้องอาหารไทยจึงอยู่ได้

คุณวิลาวัลย์บอกว่าเมื่อมาเที่ยวลาส เวกัส สิ่งที่ขอแนะนำก็คือ 1.กินอาหารแปลกๆของชาติต่างๆที่มีอยู่มากมาย 2.หากมีโอกาสให้ดูโชว์จากนักร้องนักแสดงระดับโลกจะทำให้เราประทับใจตลอดไป 3.ออกดูรอบๆเมืองลาส เวกัสเพราะขยายตัวมาก 4.ชอบกอล์ฟมีเกือบ 50 สนาม 5.เล่นการพนัน

“แต่วัลย์เห็นหลายคนนะ มาแล้วก็ซุกหัวเล่นแต่การพนัน  เวลาจะกินก็กินพวกฮ้อทด๊อก ,แฮมเบอร์เกอร์  กลัวจะเสียเวลาหรือไงไม่ทราบ “เธอว่า ทำให้เราต้องสวนไปว่า”กลัวจะเสียเงินช้ามากกว่า”

 เรื่องนี้เห็นจะจริง เราเคยไปเที่ยวลาส เวกัสในช่วงต้นปี 1980 ไปดูโชว์ของคณะเดอะ พ้อยเตอร์ ซิสเตอร์โดยมีไก้ด์คือคุณเทวัญ พานิชสุขโข (สิงห์แดง มธ. แต่ก่อนเป็นซูเปอร์ไวเซอร์อยู่บ่อน Silver Slipper ทุกวันนี้เป็นเจ้าของห้องอาหารผัดไทย โอกาสหน้าจะแวะไปเยี่ยม-นะเฮีย),เคยไปดูระบำเปลือยอกที่สตาร์ ดัชท์ ซึ่งทุกวันนี้เป็นอดีตไปแล้วเพราะรื้อทิ้งเพื่อสร้างรีสอร์ตใหม่ใหญ่กว่าเดิม

เมื่อ 3 ปีที่แล้วพาแม่ยายและหลานไปเที่ยวลาส เวกัส ต้องพักที่ Circus Circus จะได้ให้เด็กมีของเล่น แต่ที่ไหนได้ไอ้หลานที่เริ่มเป็นวัยรุ่นดันอยากเล่นการพนันเหมือนลุง เลยไม่ค่อยสนุกต้องคอยดูแล  ดังนั้นการไปเที่ยวต้องไปในระดับที่รู้ใจกันอยู่ในวัยไล่เรี่ยกันจึงสนุก อยากทำอะไรทำ(โดยไม่ผิดกฎหมาย)

มีคนถามมาว่าคนไทยไปทำมาหากินอะไรกัน พอพูดได้ว่าที่ลาส เวกัสมีงานให้ทำอาทิเช่นทำงานดีลเลอร์ตามบ่อน,งานด้านบริการในบ่อนและโรงแรม,มีคนไทยไปขับแท็กซี่กว่า 100 คน นอกจากนั้นก็ไปทำธุรกิจสารพัดอย่างตั้งแต่ห้องอาหารไทย,ตลาดไทย,งานด้านช่าง,งาน Real Estate,หมอนวด(ดูได้จากโฆษณาในหนังสือพิมพ์ไทยท้องถิ่นลาส เวกัสที่ออกกันมาหลายฉบับ) มาสเตอร์ท็อดดี้ก็ไปตั้งค่ายมวยรับทรัพย์จากคนอเมริกันสบายๆ และยังมีธุรกิจนำคนไปเล่นการพนัน ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นพวกขาใหญ่มาจากเมืองไทย

บางคนไปซื้ออสังหาริมทรัพย์ไว้เพื่อเป็นบ้านแห่งที่สอง  บ้างมีไว้เพื่อทำกำไรในอนาคต  คนมีชื่อเสียงจากแอล.เอ.มีหลายรายอพยพเข้าไปซื้อบ้านหลังที่ 3 ที่ 4 ไว้แล้วอาทิเช่น คุณวุฒิสิทธิ์ ประภาวัต (A.J.Tools) คุณสมหมาย ปัทมคันธิน ประธานสภาหอการค้าไทยในแคลิฟอร์เนียภาคใต้ ฯลฯ เป็นต้น

อีกประการหนึ่งลาส  เวกัสไม่ใช่เมืองเล็กๆ(โทษทีนะขี้หมูขี้หมา ก็มีวัดไทย 7 วัด และวัดลาวอีก 2 วัด)การมีวัดไปตั้งมากๆก็ดีจะได้เที่ยวสั่งสอนผู้คนอย่าเล่นการพนันกันมากนักเพราะเป็นอบายมุข เรื่องของ Sin City มีเล่ากันว่ากลางวันห่มเหลืองกลางคืนออกขับแท็กซี่

ออกจากร้านเฝอเรากลับเข้าไปสตริปอีกครั้ง คุณวิลาวัลย์พาไปชมโรงแรมเวอนีเชี่ยน(The Venetian) โรงแรมนี้เป็นการจำลองเอาเมืองเวนิช ประเทศอิตาลีมาไว้ที่ลาส เวกัส สร้างโดยมหาเศรษฐีเชลดัน อเดลสัน(Sheldon Adelson) ล่าสุดเขาไปเปิดโรงแรมชื่อเดียวกันที่มาเก๊ามูลค่า 2.4 พันล้านดอลลาร์ทำให้หุ้นของบริษัทลาส เวกัส แซนด์พุ่งขึ้นเมื่อวันที่ 17 กันยายนอีก$2.64 ไปปิดที่ $123.33 แสดงว่าผู้ลงทุนเกิดความเชื่อมั่น

ความน่าชมก็คือการสร้างคลองไว้บนโรงแรม เรียกว่า Grand Canal Shoppes พื้นที่ 5 แสนตารางฟุต ด้านบนทำเป็นท้องฟ้าที่สามารถปรับแสงไฟได้ ติดแอร์เย็น ทำให้บรรยากาศเหมือนกลางคืน ในคลองเปิดให้นักท่องเที่ยวลงไปนั่งเรือได้  ส่วนรอบๆคลองมีห้องอาหารชั้นดีระดับ 5 ดาวทั้งอาหารอิตาเลียนและอาหารอเมริกันอาทิเช่น  Wolfgang Puck, Emeril Lagasse, Thomas Keller, Joachim Splichal และ Paulo "Zeffirino" เป็นต้น

คำว่า Venetian หมายถึงคน เป็นคนจากเมือง Venetia  ภาษาอิตาเลียนเขียนว่า Venezia ดินแดนนี้อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลีและติดภาคตะวันตกของประเทศสโลวีเนียปัจจุบัน  ในศตวรรษที่ 14 ดินแดนแห่งนี้ถูกครอบครองโดยสาธารณรัฐเวนิส  คนอิตาเลียนมักจะเรียกพื้นที่รอบๆเมืองเวนิส ว่าเวอนีโท่(Veneto)

วันนั้นบางคนในคณะของเราเห็นคุณเปิ้ล-รัชนีบล ธนฤทธิโรจน์ อยู่ที่โรงแรมเวอนีเชี่ยนด้วย  มาบอกเราหลังออกจากโรงแรมแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้แปลกใจเลยเพราะคนไทยส่วนใหญ่ก็ไปเที่ยวลาส เวกัสกันทั้งนั้น

เมื่อดูได้ที่แล้วเราก็ถือโอกาสใช้เวลาที่เหลือสู้กับสล็อต แมชชีนต่อ และมีจุดนัดพบไว้ 3 โมงครึ่งเพื่อกลับบ้านให้ถึง 4 โมงเย็น

เราออกจากโรงแรมเวอนีเชี่ยน มาถึงบ้าน 4 โมงเย็นตามที่นัดไว้  ที่บ้านมีคุณไพโรจน์ น้อยนวม  ไปรอรับ Madame Melton อยู่ก่อนแล้ว เราเรียกมาดามเมลตันเพราะท่านผู้นี้เคยเป็นนายกสมาคมไทยลาส เวกัส 2 ครั้ง ชื่อจริงคือ อำไพพรรณ หุตะดิลก เมลตัน นั่นเอง เราเรียกติดปากว่า”พี่อ้วน”

                ก่อนจะไปลาส  เวกัส ต้องแจ้งให้เจ้าถิ่นทราบเสียหน่อย พี่อ้วนถามว่า”จะให้จองโรงแรมให้หรือเปล่า” เราตอบขอบคุณ แต่ต้องการไปพักบ้านจะได้บรรยากาศแปลกใหม่ เพราะไปลาส เวกัสคราใดต้องใช้โรงแรมเป็นที่พักอยู่ตลอด

                นั่งสนทนาพูดคุยกันอยู่สักพักใหญ่ พี่อ้วนก็นำไปยังห้องอาหารญี่ปุ่นชื่อ Makino ใช้ฟรีเวย์สาย 215 ไปทางตะวันออกตรงสู่เขตเมืองเฮนเดอร์สัน ร้านนี้อยู่เลขที่ 9570 S. Eastern Ave.,Henderson, NV  89123  โทร. 702-263-7837  เหตุที่มาร้านซูชิบุฟเฟ่แห่งนี้เพราะจะได้นั่งคุยกันนานๆหน่อย ใครใคร่กินอะไรก็กินเข้าไปตามสะดวก

                ทราบว่าร้านนี้ ดร.รบชัย เปรมศรีรัตน์ มีหุ้นส่วนอยู่ 50 % คนญี่ปุ่นที่ร่วมลงทุนเป็นเจ้าของ Todai มาก่อน ทราบว่า Makino ร้านนี้เป็นสาขาที่ 4 ในลาส  เวกัส ตั้งอยู่พลาซ่าใหม่ ที่จอดรถกว้างขวาง   บริเวณเดียวกันนั้นห้องอาหารไทยชื่อ”ปิ่นแก้ว”กำลังตกแต่งเพื่อเปิดสาขา 3

                พอมองได้ว่าทุกวันนี้การทำห้องอาหาร ไม่ว่าจะเป็นห้องอาหารชาติใดจะต้องทำ Grand เข้าไว้อย่าทำเล็ก เพราะคนไปเที่ยวเมืองท่องเที่ยวและการพนันต้องการความ”โอ่อ่า”ทีเดียว  พี่อ้วนเล่าให้ฟังอีกว่าเมืองนี้ประหลาด หากเป็นบ้านเราใครจะเข้าไปเช่าตึกต้องเสียค่า”แป๊ะเจี๊ยะ”หรือเงินกินเปล่า ตรงกันข้ามแลนด์ลอร์ดเมืองนี้กลับต้องจ่าย”แป๊ะเจี๊ยะ”ให้คนไปเช่าทำธุรกิจ นี่เป็นความรู้ใหม่ของเรา

                บางคนอาจอยากทราบว่าพี่อ้วนเป็นใคร เอาประวัติสั้นๆเป็นสิงห์แดง(ตอนนี้ก็อยู่ในขั้นแม่สิงห์ ไม่ใช่ลูกสิงห์)หรือศิษย์เก่ารัฐศาสตร์มธ. ปัจจุบันทำหน้าที่เป็น Controller ให้กับบริษัทก่อสร้างใหญ่แห่งหนึ่งที่รับเหมาก่อสร้างบ่อนคาสิโนใหญ่ๆทั่วไป เมื่อสัก 2-3 ปีที่แล้วก็ไปควบคุมดูแลการก่อสร้างบ่อนแถวทางด้านซานตา บาร์บาร่า อันเป็นบ่อนของคนอินเดียนพื้นเมือง

                ที่ห้องอาหารแห่งนี้มีคนเสิร์ฟหลายคนเป็นสาวไทยหน้าตาสดสวย บางคนเหมือนญี่ปุ่น เมื่อพูดภาษาไทยแล้วจึงรู้ว่าเป็นสาวไทย  ยังได้พบเพื่อนเก่าที่เคยทำงานบริษัท U.S.Courier ด้วยกัน เขาบอกว่าอพยพไปอยู่เวกัสได้ 12 ปีแล้ว  เราพูดคุยกันถึง”เซียนน้อย”หรือวิลลี่ วัฒนวงษ์คีรี ไปซื้อบ้านอยู่ลาส เวกัส 4 หลัง  ขณะนี้กำลังเข้าไปเทคโอเวอร์กิจการร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งด้วย จากเซียนน้อยก็ต้องกลายเป็น”เสี่ยน้อย”ไปแล้ว

                ต้องยอมรับว่าเซียนน้อยเป็นหนึ่งในผู้ชายหลายๆคนที่เรารู้จักว่าเขาเป็นคน”บริหารเสน่ห์”ได้เก่งกาจทีเดียว โดยเฉพาะกับสตรีทั้งหลาย  บางคนบอกว่าเซียนน้อยจะแพ้ก็เฉพาะคนที่เขาเรียกว่า

”พี่ตึ๋ง”เท่านั้น สำหรับ”พี่ตึ๋ง”จะเป็นคนเดียวกับเจ้าของนามปากกา”มังตรา”หรือไม่ เราไม่ทราบ

                หลังเสร็จจากดินเนอร์  พี่อ้วนขอตัวเพราะมีธุรกิจมากมายที่จะต้องไปพบกับ”คน” เรากล่าวคำอำลากันตรงนั้น ทราบว่าพี่อ้วนจะมาร่วมงานเซ็นคาเบรียล ไนท์ วันที่ 29 กันยายนนี้ที่โรงแรมลินคอล์น พลาซ่า

                จากนั้นพวกเรากลับไปลุยต่อที่บ่อนเดิมใกล้บ้านพัก นั่นคือ Suncoast เท่าที่ทราบคาสิโนแห่งนี้อยู่ในสังกัดกลุ่ม Coast Casino ซึ่งประกอบด้วยGold Coast ,The Orleans,Suncoast ,Sam's Town Las Vegas และ Orleans Arena  กิจการหลังนี้เป็นสนามแข่งกีฬาและโชว์ต่างๆในลาส เวกัส

                วันรุ่งขึ้นคือจันทร์ที่ 3 กันยายนเราออกเดินทางจากเวกัสเวลา 8.00 น.เพื่อหนีการจราจร  หากกลับเย็นเชื่อแน่ว่าฟรีเวย์สาย 15 รถติดแน่นอน  เรามารับประทานอาหารที่บาร์สโตว์ คราวนี้เราล่อแฮมเบอร์เกอร์ In-N-Out Burger

ต่อด้วยการไปเดินดูสินค้าที่ Outlet ใหม่ที่อยู่ด้านติดฟรีเวย์(Outlet ด้านหลังดูเหมือนจะม้วยๆไปแล้ว) นานๆจะได้มาสักครั้งก็เดินดูสินค้าสักหน่อย เผื่อมีอะไรถูกใจ ที่นั่นเราได้พบนักท่องเที่ยวคนไทยมาเป็นกลุ่มกับหัวหน้าทัวร์ หลายรายดินเข้าไปซื้อสินค้าเช่นรองเท้า เสื้อผ้า บางคนบอกกันว่ายี่ห้อนี้ดียี่ห้อนั้นดี เมืองไทยราคาแพง  สินค้าที่นำออกมาโชว์ราคาถูกเช่นรองเท้าซื้อคู่แรกราคาลดปกติ,คู่ที่สองลดอีก 50 % คู่ที่สามฟรี  ราคาคู่แรกก็ลดอยู่แล้วประมาณ 30-50 %

“ซื้อไปเถอะ เดี๋ยวไปถึงเวกัสก็ได้คืน” นักท่องเที่ยวชาวไทยคนหนึ่งกล่าวขึ้นดังๆกับเพื่อนร่วมเดินทาง เรานึกในใจอยู่ว่าเมื่อไปถึงเวกัสรองเท้าคู่นั้นอาจแพงขึ้นเป็น 4-5 เท่าตัวก็ได้ เพราะไม่มีใครรู้อนาคตของตัวเอง โดยเฉพาะด้านการพนัน

เราสอบถามคนขายรองเท้าเขาบอกว่า  สินค้าเหล่านี้ลดอยู่แล้ว 30-50 %  หากมากับทัวร์ติดสติ๊กเกอร์ที่เสื้อจะได้ลด 10 %  หรือคนในสหรัฐถ้าเป็นสมาชิกสโมสรยานยนต์ AAA Club ก็จะได้ลด 10 % เช่นกัน

เที่ยวลาส เวกัสเพียง 2 วันเขียนให้ได้อ่าน 3 ตอน  ต่อไปจะนำเที่ยวไปที่ต่างๆเมื่อมีโอกาส