----------------------------------------------คลิกที่รูปเพือดูรูปใหญ่--------------------------------------------

กอพัฒน์ เจริญบรรพชน
นักการเมืองไทย-อเมริกันที่เป็นแบบอย่าง

                วันที่ 19 มกราคมผมได้รับเชิญจากคุณสมหมาย ปัทมคันธิน ประธานสภาหอการค้าไทยแห่งแคลิฟอร์เนียไปร่วมงานเลี้ยงแสดงความยินดีกับคุณกอพัฒน์ เจริญบรรพชน นายกเทศมนตรีเมืองLa Palma รัฐแคลิฟอร์เนีย  งานนี้คุณเอนก พลอยแสงงาม”เจ้าสัวตัวจริงชัดเจน”เป็นคนเอื้อเฟื้อสถานที่และอาหารเครื่องดื่มแก่แขกที่รับเชิญประมาณ 200 คน

                ก่อนจะมาเป็นวันนี้ผมก็ไม่ทราบว่าเป็นมายังไง แต่พอจะเล่าเรื่องประติดประต่อให้เห็นภาพ

จิ๊กซอว์ที่เกิดขึ้น ตามประสาของผมที่รู้ทุกสิ่งในเรื่องบางอย่างและรู้ทุกอย่างในเรื่องบางสิ่ง 

                คุณกอพัฒน์หรือเฮนรี่ เจริญ นั้นเดินหาเสียงเพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นส.ส.เมืองลา พัลมาในปี 2004 แต่เสียงขาดไป 23 เสียงพ่ายแพ้มา  ตอนนั้นผมรับทราบเพราะคุณชะบาและคุณประสงค์ จตุระบุล (บ๊วยกับยิ้ม)ลงทุนออกค่าโฆษณามาลงในนสพ.เอเชี่ยน แปซิฟิก   เมื่อกอพัฒน์ไม่ได้รับเลือก  แต่ก็เป็นข่าวและเขาเองยังมุ่งมั่นเดินทางสายนี้

                กอพัฒน์ประสบความสำเร็จในปี 2006 นักข่าวก็ไปทำข่าวกันเพราะได้เป็นส.ส.คนไทย-อเมริกันคนแรกที่เข้าสู่การเมืองท้องถิ่น  จากส.ส.มีการหมุนเวียนกันจนกอพัฒน์ได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีในปี 2008 ก็เป็นข่าวอีก

                แต่ก่อนหน้านั้นคุณคิด ฉัตรประภาชัย ก็ติดต่อมายังผมเรื่องการจัดตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษาเรื่องภาษี  ผมเห็นดีเห็นงามด้วยเพราะคุณคิดทำงานอยู่สำนักงาน Board of Equalization ที่ดำเนินการเรื่องภาษี  และคุณคิดเองก็เป็นเจ้าหน้าที่เชอร์รีฟสำรองอีกงานหนึ่งด้วย

                จากนั้นมีการแต่งตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านภาษีในหมู่คนไทย สรุปก็คือเป็นที่ปรึกษาคุณมิเชล สตีล นักการเมืองที่ได้รับเลือกเข้ามาเป็นกรรมการบอร์ดเขต 3 ของสำนักงานภาษีที่ดูแลคนในเคาน์ตี้ต่างๆของแคลิฟอร์เนียกว่า 8 ล้านคน

                คณะกรรมการที่ปรึกษาคือคนที่ประสบผลสำเร็จในธุรกิจการงานหรือเหลือกินเหลือใช้กันทุกคนประกอบด้วยคุณดอน จิว เจ้าของโรงพิมพ์และโรงแบดมินตันระดับโลกที่เมือง Orange ,คุณสุทิน ทิวาศาสตร์ เจ้าของโรงแรมลินคอล์น พลาซ่าและกิจการอื่นๆอีกนับไม่ถ้วน,คุณอเนก พลอยแสงงาม เจ้าของไทยแลนด์พลาซ่าและกิจการอื่นๆอีกนับไม่ถ้วนเช่นกัน (เท่าที่ผมอ่านข่าวสายตรงต่างแดนกำลังไปก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์นับพันล้านที่เมืองไทย)  คุณสุเมธ ธีระมงคลกุล เจ้าห้องของห้องอาหารหลายแห่งแถวนิวพอร์ต บีช,คุณสมหมาย ปัทมคันธิน ประธานสภาหอการค้าไทยฯ,คุณโสภณ โสภณศรีและคุณกอพัฒน์ เจริญบรรพชน นายกเทศมนตรีเมืองลา พัลมา

                เมื่อมาปะติดปะต่อกันเข้าก็ได้เรื่อง ครั้นคุณกอพัฒน์ได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรี กรรมการที่ปรึกษาคณะนี้จึงจัดเลี้ยงขึ้นมาเพื่อแสดงความยินดี

                ในวันนั้นผมมองเห็นภาพรวมดีๆเกิดขึ้นหลายประการ  ข้อแรกคือการมีนักธุรกิจที่ประสบผลสำเร็จมาทำงานร่วมกัน บุคคลกลุ่มนี้จะเป็นแบบอย่างให้นักธุรกิจรุ่นต่อๆมาเดินตามหรืออย่างน้อยก็มีความฝันบ้าง 

ข้อสองแบบอย่างทางการเมือง ทั้งมิเชล สตีล และกอพัฒน์ เจริญบรรพชน  เป็นนักการเมืองที่ได้รับการเลือกตั้งเข้ามา เป็นแบบอย่างที่ผู้ต้องการสมัครรับเลือกตั้งจะต้องฝันให้ไกลไปให้ถึง  มิเชลเป็นคนเกาหลี-อเมริกัน  เธอบอกว่าโอกาสที่กอพัฒน์จะก้าวไปเป็นส.ส.ระดับมลรัฐต่อไปนั้นอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม  ผมคิดว่ากอพัฒน์ก็หวังที่จะเป็นเช่นนั้น

ในวันนั้นเทเรซ่า ไทยภิรมย์สามัคคี นายกสมาคมไทยฯก็เชิญนักศึกษารุ่นน้องจาก UCLA และ UCI  ให้เข้ามาร่วมเพื่อจะได้เห็นและให้คิดถึงความสำเร็จของแต่ละคน ผมยังบอกพวกน้องๆไปว่าทุกคนจะต้องลงสมัครรับเลือกตั้ง  เล่นเอาแต่ละคนยังไม่กล้า  อีกหน่อยก็คงกล้าเอง

ข้อสามผมเห็นว่าทุกอย่างจะต้องมี”คอนเนกชั่น”เข้ามาเกี่ยวข้อง  เรื่องนี้จะต้องยกเครดิตให้กับคุณคิด ฉัตรประภาชัย ที่เป็นผู้ประสานให้สิ่งนี้เกิดขึ้นมาได้  กล่าวคือเราจะต้องมีเจ้าหน้าที่ของรัฐดึงนักการเมืองเข้มาหาชุมชนไทย  แต่การที่นักการเมืองอยากจะเข้ามานั้น ถ้าคนไทย”มีเสียง”ให้เขาก็จะง่ายขึ้น  ผมเชื่อว่าถ้าเรายังถือใบเขียวหรือเป็นโรบินฮู้ดอยู่ นักการเมืองจะไม่สนใจเพราะไม่มีคะแนนให้เขา

คนไทยที่ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐในปัจจุบันผมคิดว่าน่าจะเกือบครบทุกหน่วยงานแล้ว  อาทิเช่นเมื่อเวลาลงเครื่องบินก็จะมีเจ้าหน้าที่กระทรวงเกษตรสหรัฐที่เป็นคนไทยคอยตรวจดูว่าท่านนำอาหารพืชผักหรืออื่นใดเข้ามาหรือไม่   คนไทยไปเป็นเจ้าหน้าที่กระทรวงแรงงานสหรัฐ  ออกมาตรวจตราตามโรงงาน ตลาดและธุรกิจอื่นๆว่าได้ทำตามกฎหมายแรงงานหรือไม่ เช่นการปิดโปสเตอร์เรื่องกฎหมายให้พนักงานทราบ  การจ่ายค่าแรงขั้นต่ำ ฯลฯ

มีคนไทยที่ทำงานเป็น NGO อาทิเช่นศูนย์ส่งเสริมชาวไทยที่จะคอยช่วยเหลือคนไทยกรณีไม่ได้รับความเป็นธรรม  คนไทยไปทำงานด้านศูนย์สุขภาพ  จนตอนนี้สมาคมชมรมต่างๆไม่ต้องดูแลสมาชิกของตัวเองแล้ว ไม่สบายหรือเรียกหาป้านงเยาว์ ก็ได้

มาถึงตรงนี้เป็นอีกจุดหนึ่งว่าคนรุ่นก่อนที่ประสบผลสำเร็จไปแล้ว ไม่เพียงแต่จะเป็นแบบอย่างแก่คนรุ่นหลังเท่านั้น แต่จะต้องยื่น”มือที่มองเห็น” ออกมาด้วยเพื่อช่วยเหลือชุมชนโดยรวม  อย่างน้อยการเป็นกำลังใจและสนับสนุนให้คนรุ่นใหม่ก้าวไปสู่การเมืองท้องถิ่น ก่อนที่จะไปสู่ระดับชาติจะต้องเริ่มจากตรงนี้

การเมืองคือการเข้าไปมีอำนาจในการตัดสินใจ ในการแบ่งปันผลประโยชน์ ในการเป็นปากเป็นเสียงแทนพวกเรา  หากคนไทยมีมากพอไม่ว่าจะเป็นเขตฮอลลีวู้ด/ดาวน์ทาวน์ ไปจนถึงนอร์ธ ฮอลลีวู้ด อาจจะมีคนใดคนหนึ่ง(ที่เข้าท่าและมีความปรารถนาออกมาจากภายในของตัวเอง )ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นส.ส.ท้องถิ่น

การเมืองคือความน่ากลัว ตัวอย่างเช่นคนไทยในแอล.เอ.แผดเสียงกลับไปเมืองไทย รัฐบาลไทยยังต้องฟัง (แต่ฟังแล้วจะเอาไปปฏิบัติหรือไม่ไม่มีใครรู้ได้) แต่อย่ากลัวการเมืองเพราะยิ่งกลัวมันก็ยิ่งจะตามมาเล่นเรา

ข้อสี่  คนไทยได้รับทราบเรื่องการเคลมกลับทรัพย์สมบัติต่างๆหรือทรัพย์สินที่ตกค้างอยู่ (ขอให้อ่านรายละเอียดในส่วนสองหน้า 1 ) กล่าวคือมิเชล สตีลและคุณคิด ฉัตรประภาชัย ได้นำเรื่องมาแจ้งให้ทราบว่าคนแคลิฟอร์เนียจำนวนมากมีทรัพย์สินตกค้างอยู่กับรัฐบาล  สาเหตุอาจเป็นเพราะว่าทำธุรกิจเสร็จแล้วยย้ายที่อยู่   เมื่อเช็คมาถึงก็ตีกลับเพราะหาตัวเจ้าของไม่พบ นับเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

คนไทยตลอดจนบริษัทธุรกิจต่างๆยังมีเงินตกค้างอยู่ให้ไปเคลมเอานะครับ อย่าละเลย

หันกลับมาทางด้านกอพัฒน์ ตามประวัติเขาเดินทางมาอยู่ลาส เวกัสเมื่อปี 1979 ขณะอายุได้ 5 ขวบ เป็นน้องชายคนเล็กของครอบครัวมีพี่ชายคนโตคือประทีป เจริญบรรพชน เป็นร้อยตำรวจโทอยู่สำนักงานตำรวจลาส เวกัส มีพี่สาวอีก 3 คนโดยตัวเขาเป็นน้องคนสุดท้อง พ่อแม่ประกอบธุรกิจอาศัยอยู่ลาส เวกัส คือนายทรงวุฒิ –นางศิริวรรณ เจริญบรรพชน

วันนั้นผมก็ได้เรื่องราวและรูปภาพมาฝากท่านผู้อ่านเช่นนี้ล่ะครับ

อ่านเรื่องของ กอพัฒน์ เจริญบรรพชน ก่อนหน้านี้ http://www.apacnews.net/