การก้าวสู่ปีที่ 8 ของ  APN

                เป็นเวลานานพอสมควรครับกว่าจะก้าวล่วงเข้ามายังปีที่ 8 ของการดำเนินกิจการหนังสือพิมพ์  APN แต่ผมก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะผ่านทำงานข่าวงานหนังสือพิมพ์มาตั้งแต่ปี 2516 อีกทั้งประวัติศาสตร์ของหนังสือพิมพ์บางฉบับเติบโตมากว่า 100 ปีก็มี อาทิเช่นนสพ. The New York Times ก่อตั้งครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กันยายน 1851 ในชื่อ  the New-York Daily Times จนถึงปี 1857 จึงตัดคำว่าเดลี่ทิ้งไป  เช่นเดียวกับ L.A. Times ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1888 ถึงปีนี้ก็ครบ 130 ปีแสดงให้เห็นว่ายังมีคนอ่าน คนให้การสนับสนุน หนังสือพิมพ์จึงอยู่ได้ แต่จะอยู่อย่างไรเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เฉพาะนิวยอร์กไทมส์ปีนี้เป็นปีที่ 147 อยู่มาชั่ว 5 อายุคน(ชั่วอายุ 1 เท่ากับ 30 ปีหรือที่เราเรียกว่า Generations นั่นเอง) หากกลุ่มผู้ก่อตั้งยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะอายุคนละ 177-180 ปี บางคนอาจอายุ 200 ปี ก็ได้ ถ้าช่วงที่ทำนั้นอายุ 50 ปีขึ้นไป

แต่ในชีวิตจริงคนเราอายุไม่ถึง 100 ปีก็ต้องตาย จะมีเป็นกรณีพิเศษบางคนที่อายุยืน  การมีอายุยืนก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะสภาพร่างกายหมดวัยที่จะเดินจะยืนได้แล้ว จึงถูกส่งไปอยู่ Nursing home กัน  คนในวัยนั้นจึงล้อกันว่า”เพื่อนกินหายาก เพื่อนตายหาง่าย”

ก้าวสู่ปีที่ 8 จึงขอบพระคุณทุกท่านที่ให้การอุปการะลงแจ้งความสนับสนุน  ขอบคุณที่ยังติดตามอ่าน เมื่ออ่านแล้วจะได้อารมณ์ร่วมหรืออารมณ์ค้างและตรงกันข้ามก็ถือเป็นสิทธิส่วนบุคคลนะครับ เพราะความเห็นไม่ตรงกันการพนันจึงเกิดขึ้น

เรานำ”เรื่องสั้น”ของบุษบาท่าพระ มาลงให้ได้อ่านกัน ผมคิดว่าเป็นอีกอารมณ์หนึ่งที่เราพยายามสอดแทรกเข้ามา ฉบับต่อไปเราจะนำข้อเขียนของ “ราวี เวียงพยัคฆ์” ที่ตีพิมพ์ในนสพ.ผู้จัดการมาลงเป็นคอลัมน์ประจำและจะพัฒนาปรับปรุงไปเรื่อยๆ  ผมเชื่อว่าตัวอักษรทุกตัวได้สร้างสุนทรีในอารมณ์ให้กับผู้อ่านเสมอเพราะหนังสือพิมพ์คือวิศวกรสร้างวิญญาณแก่มนุษย์ –โปรดติดตามต่อไปครับ           

สวัสดีคุณลุงและป้าต้อย

วันเสาร์ที่  2 ก.พ 2008 ออมเตรียมตัวตั้งแต่ตี 4  ออมต้องมาที่ทำงานแม่เพื่อรวมตัว พอตี 5 ออกเดินทาง  ออมถึงที่กาญจน์  9 โมงครึ่ง แล้วนั่งรถไปน้ำตกแม่ขมิ้น อ.สังขละบุรี  ถึงน้ำตกประมาณ 11โมง เพราะทางเข้าลึก 46 กิโลเมตร  แล้วออมลงไปเล่นน้ำในน้ำมีแต่โขดหิน สนุกแล้วก็เจ็บมากเพราะโดนโขดหินขูด น้ำลึกท่วมหัวออมแต่ออมว่ายน้ำได้

พอประมาณบ่าย 1 ออมไปกินข้าวกับผัดกระเพราปลาหมึก  รสชาติ Good  แล้วออมก็ไปแพไปที่เขื่อนศรีนครินทร์น้ำลึกประมาณ 1 กิโลเมตร  ตอนแรกออมก็ใส่ชูชีพแต่พอหลังๆออมก็ไม่ใส่เพราะว่ายน้ำเป็นแล้ว ออมก็เล่นกับเพื่อนมี ป่าน,นาย,เนย และอีกเยอะแยะที่ไปด้วยกัน

พวก ลุง  ป้า  น้า  อา  เค้าก็ร้องKaraoke บนแพเกือบเป็น”แพเธค”เพราะเต้นกันแล้วกินข้าวตอนกลางคืนก็ปิ้งบาบีคิวกับไส้กรอกไก่ แล้วประมาณ 4 ทุ่มออมก็หลับ แต่พวกลุงเค้าหลับกันตี 1 ตี 2  พอออมตื่นมา 7 โมงของวันที่  3 ก.พ ออมก็ลงเล่นน้ำต่อ  ขึ้นมาก็ 12 โมง ออมขึ้นมากินข้าวแล้วก็ขึ้นจากแพ แล้วก็ไปสันเขื่อนไปถ่ายรูปเพราะที่นั่นสวย แต่น่ากลัว ถ้าโดดลงไป 

แล้วออมก็ไปสะพานข้ามแม่น้ำแควไปถ่ายรูปก็กลับกรุงเทพ  ถึงกรุงเทพ 1 ทุ่ม ก็กลับบ้าน นี่คือการท่องเที่ยวที่สุดสนุก  ลุงเลือกใครเป็นประธานาธิบดี   

END

ด.ช.ธนยศ  พรหมน้อย  

ผู้บันทึกการท่องเที่ยว  

ตอบ: ออมหรือธนยศ เป็นหลานชายผมเอง อายุครบ 10 ขวบเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา  เขาเรียนอยู่โรงเรียนเทศบาลประชานิเวศน์ใกล้ที่ทำงานของพ่อแม่คือที่นสพ.มติชน  เมื่อมีเวลาเขากับผม Chat กันผ่าน MSN ออมศึกษาวิชาคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตที่โรงเรียนจัดหลักสูตรพิเศษให้ แถมยังสร้างเว็บของตัวเอง โดยไปพ่วงกับเว็บอื่นที่ www.hi5.com/friend/165256854--TANAYOT--Profile-html (หากท่านเข้าไปดูแล้วเขาบอกว่าอายุ 14 ปีอย่าเชื่อนะครับ เพราะเขาอยากเป็นหนุ่มเร็ว)

ออมชอบว่ายน้ำ แม่ของเขาพาไปว่ายทุกวันอาทิตย์ที่สระโรงแรมเซ็นทรัลลาดพร้าวซึ่งไม่ไกลจากบ้านเท่าไรนัก  เมื่อเมษายนปี 2007 ผมกลับเมืองไทยเห็นเขาสวมกางเกงยีนหลวมๆ  ก็ถามเขาว่า

สไตล์นี้คืออะไร เขาบอกว่า”เด็กแนว” ผมบอกไปว่างั้นลุงก็เป็นเด็กแนวได้เหมือนกัน  เขาตอบว่า

”โน่น..ลุง แนวตะเข็บชายแดน” 

มีอยู่วันหนึ่งเขาไปเที่ยวหัวหิน(ไปกับน้องสาวและน้องเขยของผม) ลงเล่นน้ำในสระน้ำของโรงแรมกับจ่ายักษ์(ที่พัวพันคดีคาร์บอมบ์นั่นล่ะ)  ถูกจ่ายักษ์จับทุ่มลงน้ำเพื่อทดสอบ  ปรากฎว่าจ่ายักษ์ยอมรับว่า”ไอ้เด็กคนนี้มันเอาเรื่อง”

ผมก็ว่าเขาเอาเรื่องเหมือนกันเมื่อถามมาว่า “ลุงเลือกใครเป็นประธานาธิบดี” แสดงให้เห็นว่าเทคโนโลยี่ข่าวสารในโลกนี้กว้างไกลเหลือเกิน  ทุกคนสามารถเสพข่าวสารได้พร้อมเพรียงกัน เรียนรู้เท่าเทียมกันไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ นี่เองที่จะทำให้โลกรุดหน้าต่อไป – บ.ก.(ลุงเอง)

เรียนจบสมธ.รับปริญญาเรียบร้อย

สวัสดีค่ะพี่ไพสันต์..

ขอบคุณพี่มากนะคะ สำหรับภาพสะพานที่ส่งมาให้ สวยมากๆค่ะ.. แต่ขอโทษที่ตอบช้าไปหน่อย เพราะอ้อเพิ่งกลับจากเมืองไทย ไปรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช สนุกมากๆ เลยค่ะ  คนเยอะมาก (อยู่อเมริกาไม่ค่อยจะเห็นคนเดินเบียดเสียดกัน ทุกคนขับรถกันหมด เมืองไทยคนเยอะจริงๆ) ปีนี้คนจบเยอะมาก ประมาณ หมื่นหกพันคน ที่อเมริกาจบแค่ 3 คน มีอ้อจบการจัดการการท่องเที่ยว พี่พยาบาลจบ 1 คน ส่วนน้องผู้ชายอีกคนเพิ่งมาเรียนต่อโทที่อเมริกาไม่ถึงปี เขาเรียน มสธ.จากเมืองไทยมาแล้ว   แต่ 2 คน เดินทางไปร่วมพิธีรับปริญญาบัตรไม่ได้.. ก็เลย..มีอ้อเดินทางไปคนเดียวค่ะ  

อาจารย์เขาเห็นว่าเราแปลกอยู่อเมริกาแต่เรียนมสธ.ก็ติดต่อขอสัมภาษณ์ ทีวีช่อง 11  แต่รู้สึกประหม่ามาก..แค่รอฟ้าชาย(สมเด็จพระบรมฯ-บ.ก.)มาแจกปริญญา..ก็ตื่นเต้นมาก เพราะไม่เคยเห็นท่านมาก่อน.. ก็เลยปฏิเสธการให้สัมภาษณ์ไป..คนที่เมืองไทยเขาก็เห่อกันใหญ่ ถามว่าทำไม ถึงมาเรียน มสธ. เราก็บอกไปว่าตอนแก่ๆปลดเกษียณแล้ว อยากกลับบ้าน..อยากกลับไปทำธุรกิจท่องเที่ยวที่เมืองไทย..ก็เลยมาเรียนเพิ่มเติม 

วันนี้ มีภาพงานรับปริญญามาฝากพี่ไพสันต์ด้วยค่ะ.. ขอบคุณอีกครั้งสำหรับภาพสะพานสวยๆ  ตอนนี้กลับมาแล้ว คงจะมีโอกาสได้เจอพี่ไพสันต์ตามงานสังคมต่างๆนะคะ งานไทยนิวส์เยียร์ ก็มีจดหมายมาเชิญให้ไปช่วยงาน ก็เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมเด็ก เหมือนเดิม...ค่ะ

                ขอบคุณค่ะ

อรณี  สิทธิอำนวย  (คุณอ้อ)

ตอบ: อ้อหรือคุณอ้อ คนไทยในแอล.เอ.คงรู้จักกับเธอเพราะช่วยเหลืองานสังคมตลอดมา ล่าสุดที่วัดพุทธิชิโนฮิลส์ จากนั้นการงานและครอบครัวรัดตัวจึงทำให้ไม่มีเวลา ล่าสุดงานวันศิลปวัฒนธรรมปลายปี 2007 ที่บาร์นสเดล พาร์ค เธอก็ไปช่วย 

ภาพสะพานที่ว่านั้นเป็นภาพที่ดีมาก ผมจัดส่ง Forward ไปให้หลายสิบคน รู้สึกตอบกลับมาว่าชอบกัน อย่างคุณประเสริฐเชาว์ ธุวะนุติ ผู้จัดการธนาคารกสิกรไทยสาขาแอล.เอ.บอกว่าบางสะพานที่นิวยอร์กทำให้หวนคิดถึงความหลังในเหตุการณ์ 11 กันยายน 2001

สำหรับการศึกษาสมัยใหม่ไม่ว่าจะอยู่ไหน คนเราศึกษากันได้ทั่วโลกเพราะระบบ Online มันเป็นวิวัฒนาการที่ทำให้โลกนี้แคบเข้า เรียบเถิดครับ ไม่มีใครแก่เกินเรียน(ยกเว้นบางคนแก่เกินแกง เหนียงยานและก็อยู่ในสภาพเนื้อเปื่อย) เท่าที่ผมทราบตอนนี้ สมชาย ไทยทัน ก็กลับเมืองไทยเพื่อไปรับปริญญาโทภาควิชาบริหารรัฐกิจจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง- บ.ก.

ธนา ดำรงมณี ผู้จากไป

                ผมได้รับอีเมลจากคุณสรรชัย โกรานนท์ เมื่อวันที่ 31 มกราคมว่าคุณธนา ดำรงมณี นักเขียนอาวุโสของนสพ.ไทยทาวน์จากไปแล้วด้วยโรคหัวใจล้มเหลว แต่ APN ออกวางตลาดเรียบร้อยจึงขอยกยอดมาเขียนถึงเขาฉบับนี้

                ประจวบกับคุณฉนวน ศรีวงษ์ทอง นายกสมาคมธรรมศาตร์แห่งแคลิฟอร์เนียฯปี 2004 ยังอยู่ที่เมืองไทยได้โทร.กลับมารายงานข่าวให้ทราบรายละเอียดด้วย สรุปได้ว่าวันที่ 31 มกราคม คุณธนาพร้อมเพื่อนเดินทางด้วยรถไฟจากเชียงใหม่เข้ากรุงเทพฯ แต่ยังไม่ถึงพิษณุโลกดีคุณธนาเกิดอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน จึงนำศพลงที่พิษณุโลก เมื่อจัดศพเสร็จก็นำกลับเชียงใหม่สวดพระอภิธรรมและ ฌาปนกิจบ่ายวันที่ 5 กุมภาพันธ์ เก็บอัฐิวันที่ 6 กุมภาพันธ์(เวลาของเมืองไทย)

                คุณสายสุนันท์ ดำรงมณี ภรรยาที่เป็นพยาบาลอยู่แอล.เอ.พร้อมด้วยธิดาวัย 26 ปี(เรียนจบ UC Riverside)และลูกชาย 24 ปี(เรียนจบ แคลสเตท ฟูลเลอร์ตัน)เดินทางกลับเมืองไทยไปร่วมงานศพ และจะกลับถึงแอล.เอ.วันที่ 14 กุมภาพันธ์  เหตุที่ต้องรีบเผาศพเพราะจะต้องทำก่อนตรุษจีน ไม่เช่นนั้นจะต้องทำหลังตรุษจีนนานเป็นเดือน

                คุณธนาเกิดที่ลำปางเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2493 เรียนจบอัสสัมชัญศรีราชา,คณะเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และทราบว่ามาเรียนจบปริญญาโทที่คอนเนคติกัตอีกด้วย ในระหว่างอยู่นิวยอร์กก็สนิทชิดเชื้อกับนิพันธ์ โรจนโสภณดิษฐ์(ตุง รามา)เป็นอย่างดี  เมื่อข้ามฟากจากฝั่งตะวันออกมาฝั่งตะวันตกจึงมาขลุกพบปะกับ ฉนวน ศรีวงษ์ทอง เป็นประจำเพราะเป็นนักศึกษาเศรษฐศาสตร์รุ่นพี่

                ตอนที่ผมเรียนอยู่มธ.นั้นเคยเลือกเขาเป็นนายกสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์(สมธ.)ที่เขาลงคู่กับยุทธพงศ์ ภูริสัมบรรณ (เจ้าของนามปากกา ระวี โดมพระจันทร์- ล่วงลับ) แต่พ่ายแพ้แก่ทีมของ สัมพันธ์(หมง)เศรษฐาภรณ์ จากคณะสังคมฯ  เสี่ยหมงเคยแวะมาแอล.เอ.เมื่อ 2 หรือ3 ปีที่แล้วเพื่อศึกษาหลักสูตรผู้บังคับการ  ปัจจุบันเขาคือ พล.ต.ต.สัมพันธ์ เศรษฐาภรณ์ ผู้บังคับการตำรวจสันติบาล 3  

                พบกับคุณธนาอีกครั้งในปี 2516 ตอนที่พวกเรายกขบวนออกจากนสพ.ประชาธิปไตย โดยคุณธนาเข้าไปทำงานฝ่ายมาร์เก็ตติ้ง จากนั้นไม่ได้พบกันนานมาก จนกระทั่งมาพบกันที่แอล.เอ. เขามาเขียนหนังสือให้กับนสพ.มติเสรีซึ่งกลายมาเป็นนสพ.ไทยทาวน์ ยูเอสเอ ในปัจจุบัน

                ในฐานะเป็นนักศึกษาและมีกิจกรรมด้านการเมืองคุณธนาจึงรู้จักผู้คนมากทั้งนักเขียน อาจารย์ นักการเมือง ฯลฯ เรียนเศรษฐศาสตร์รุ่นเดียวกับ ดร.เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง  ดังนั้นข้อเขียนของเขาส่วนหนึ่งจึงผูกพันกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนกระทั่งเขาถึงแก่กรรม  ผมก็ขอให้คุณธนาไปสู่สุคติภพ มอบข้อเขียนนี้ให้แทนพวงหรีด.....อ่านต่อ