¨Ò¡ã¨ËÁÍÊØÇѲ¹ì

บทความนี้ก็เป็นบทสุดท้ายของผม เพราะเหนื่อยทั้งกายและใจ คิดว่าท่านผู้อ่านหนังสือ พิมพ์เอเชี่ยนแปซิฟิคฉบับสุดท้ายก็คงจะผ่านหูผ่านตาบทความที่บรรณาธิการลงเกี่ยวกับการลาออกจากการเป็นนายกสมาคมสื่อมวลชนของผม

                มีข้อความหนึ่งที่ทำให้ผมต้องขอแก้ตัว คือมีคุณศุภชัย ตรีบำรุงซึ่งเขียนลงในหนังสือพิมพ์สยามโครนิเกิล ฉบับปลายเดือนสิงหาคม ลงเรื่องสัมภาษณ์ของผม แล้วได้บอกในบทความนั้นว่า ผมไปเรียกหมู่กรรมการทั้งหลายว่าเป็น อันธพาล ผมก็แปลกใจและเสียใจมากที่คุณศุภชัยใช้คำนี้กับสมาชิกและกรรมการ ทั้งๆ ที่คุณศุภชัยก็เป็นสมาชิกของสมาคมสื่อมวลชนอยู่ด้วยคนหนึ่ง

เหตุมันเกิดขึ้นหลังจากที่ผมส่งจดหมายขอลาออกจากตำแหน่งแก่สมาชิกทุกคน ที่โทรมาคุยกับผมระหว่างเวลาที่ผมดูคนไข้อยู่ ทั้ง ๆ ที่บอกว่าเป็นสมาชิกคนหนึ่ง และขอถามหน่อยอันเกี่ยวกับสาเหตุของการลาออก

                บทความที่คุณศุภชัยเขียนนั้นผิดจากความจริงที่ผมพูดหลายอย่าง แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะไปเถียงกันว่า ผมพูดหรือไม่พูด แต่ที่เลวร้ายที่สุดก็คือใช้คำว่า อันธพาล กันสมาชิกและกรรมการทั้งหลาย โดยเฉพาะรูปถ่ายของป้าจรวยพรที่ผมเคารพรักก็ไม่วายถูกพาดหัวโดยหนังสือพิมพ์ว่าเป็นอันธพาลไปด้วย

                คำถามของนักอ่านมากมายของผมที่ถามและปลอบใจตอนเจอกันในงาน ในคลีนิคและทั้งทางโทรศัพท์ ผมต้องขอขอบพระคุณอย่างมาก แล้วแถมบังคับและขอร้องว่าอย่าได้หยุดเขียนบทความเด็ดขาด ผมก็ต้องขอขอบพระคุณมาอย่างสูง

                วันที่ 2 กันยายนนี้ เวลา 8 pm.มีคุณบรรลือ บอกว่าเป็นบรรณาธิการโทรศัพท์มาที่บ้านขอสัมภาษณ์ ผมก็เลยบอกปฏิเสธไปทันที และก็ฝากไปบอกให้คุณศุภชัยช่วยแก้คำที่หาว่าที่ผมเรียนพรรคพวกว่า อันธพาล ผมแน่ใจเลยว่าเขาจะไปแก้ให้

                เดี๋ยวนี้ใครเขาถามถึงเรื่องนายกฯ ลาออก ผมก็เลยต้องตอบเขาว่าคุณจำผิดคนแล้ว ผมเป็นหมอนะครับ  ต้องจำภาษาอังกฤษว่า Damned if you talk, damned if you don’t talk ใส่หัวผมไปตลอดชาติ (ฉบับที่ 240 ประจำวันที่ 8-14 กันยายน 2548 ).....ÍëÒ¹µèÍ