กิตติพันธ์ ศรีสวัสดิ์  
นักธุรกิจ Tara Thai Restaurant
โดย…ไฝบ้านโป่ง

หลายๆคนคิดว่าการเปิดกิจการห้องอาหารนั้นเป็นสิ่งที่ง่ายดายใคร ๆ ก็เปิดได้ อาจจะจริง แต่ทว่าการเปิดกิจการแล้วจะอยู่ได้และขยายกิจการแยกสาขาออกไปนั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งขึ้นอยู่กับความสามารถส่วนตัวของแต่ละบุคคล วันนี้ผมจะนำท่านผู้อ่านไปพบกับนักธุรกิจหนุ่มไทยผู้ริเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยการแบกถาดเสิร์ฟอาหารไป เรียนหนังสือไป จนบัดนี้เขารับตำแหน่งผู้บริหารห้องอาหารไทยย่านปริมณฑล กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ถึงสี่กลุ่ม เขาคือคุณเหน่งหรือกิตติพันธ์ ศรีสวัสดิ์

  คุณเหน่ง เล่าให้ฟังว่าหลังจากจบพาณิชยศาสตร์และการบัญชีที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ปีเศษๆ ก็เดินทางมายังสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาต่อในปี ค.ศ.1983  ขณะที่เรียนหนังสือก็จำต้องทำงานเลี้ยงชีพไปด้วยเป็นการผ่อนภาระทางบ้าน 

  “ชีวิตผมช่วงใหม่ๆมีความยากลำบากมาก  ปีแรกๆ บางวันผมต้องทำงานถึงสามแห่ง เช่นเป็น “บัสบอย” (เด็กเก็บโต๊ะ),ขับรถส่งของ,ขายปิซซ่า,เป็นพนักงานซ่อมรถและพนักงานทอดไก่  คือว่าอะไรที่เป็นงานผมก็เอาทั้งนั้น” คุณเหน่งเล่า“ ด้วยความอดทนต่ออุปสรรคต่างๆผมก็ได้ประสบการณ์ต่างๆมากขึ้น ” 

  ในช่วงเริ่มทำงานใหม่ๆนั้นคุณเหน่งได้พบกับคุณนิเวศน์ และคุณนิดา ฐาปนวัฒน์ ซึ่งเป็นที่รู้จักมักคุ้นในหมู่คนไทยย่าน ดี.ซี. เป็นอย่างดี ตอนนั้นคุณนิดาทำงานแผนกบัญชีของร้านไก่ทอด “Pop Eyes” คุณนิดาได้ชักชวนให้เข้าทำงานเป็นพนักงานทอดไก่ที่นั่น “ทำให้ผมมีประสบการณ์เป็นอย่างดี” คุณเหน่งกล่าวถึงเบื้องหลังชีวิต“ผมคิดว่าเป็นช่วงที่ลำบากในชีวิตของผม เพราะบางครั้งกว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบฟ้าสางสว่างแจ้ง และบางวันก็ต้องไปทำงานต่อช่วงกลางวันเป็นคนส่งของอีก แค่นั้นไม่พอบางวันต้องเข้าเรียนอีกด้วย ” คุณเหน่งหยุดถอนหายใจด้วยความเหนื่อยเมื่อพูดถึงความหลัง แต่ก็ดูภาคภูมิใจในความอดทนและความสำเร็จของตน

“ตอนนั้นคิดว่าผมทำงานและเรียนหามรุ่งหามค่ำทีเดียว” เขาหยุดนิดหนึ่งเพื่อเรียกความจำในอดีต “ครั้งหนึ่งขณะที่ผมกำลังเดินแบกถาดปิซซ่า มีฝรั่งลูกค้าประจำของร้านมองหน้าผม แล้วบอกว่า กลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว เพราะเขามองเห็นอาการเดินและใบหน้าที่อิดโรยเพราะอดหลับอดนอนของผม ” คุณเหน่งยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดีจนบัดนี้

  จากชีวิตที่ต้องผจญกับกิจการร้านอาหารทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่ง ทำให้คุณเหน่งมีความเข้าใจในสภาพของการเป็นลูกจ้างเป็นอย่างดี อยู่มาวันหนึ่งก็มีความคิดว่าน่าจะเปิดห้องอาหารของตัวเองดูบ้างเพราะตัวเองก็มีประสบการณ์ทางด้านนี้และมีความถนัดกว่าอาชีพอื่นๆ จึงได้รวมหุ้นเปิดร้านอาหารไทยเป็นครั้งแรก เช่นร้าน “บัว”,“มณเฑียร”และ“บุษบา”ทุกร้านมีกิจการรุ่งเรืองดี 

ต่อมาคุณเหน่งได้ขายหุ้นของตนออกไปหมดและได้เปิดห้องอาหารเป็นของตัวเองแห่งแรกในปี ค.ศ. 1994 นั่นคือที่มาของห้องอาหาร“ธาราไทย”เปิดที่เมืองเวียนนา รัฐเวอร์จิเนีย ปีต่อมาห้องอาหาร

”ธาราไทย” ร้านที่สองก็เปิดขึ้นที่บีเธสดา,รัฐแมร์รี่แลนด์  อีกไม่นานนักห้องอาหาร “ธาราไทย” ก็ได้ขยายเพิ่มขึ้นตามลำดับอาทิ ที่ ไทสัน คอนเน่อร์, และเลยไปถึงนครริชมอนด์ และชาร์ล๊อตต์วิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย

  น่าจะพูดได้ว่าคุณเหน่งเป็นนักธุรกิจไทยคนหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงการดำเนินธุรกิจห้องอาหารแบบครอบครัวซึ่งเจ้าของทำกันเองในกลุ่มญาติพี่น้องมาเป็นห้องอาหารเชิงธุรกิจสมัยใหม่ โดยห้องอาหาร”ธาราไทย” ทุกสาขาจะมีรายการอาหาร (เมนู) มาตราฐานเดียวกันหมด ฉะนั้นลูกค้าจะทานที่ห้องอาหาร “ธาราไทย” ไหนรสชาติและบริการจะเหมือนกันหมด  จากระบอบบริหารแบบครอบครัวสู่ธุรกิจแบบห้างร้าน ตอนนี้คุณเหน่งบอกว่าได้เป็นเจ้าของและผู้บริหารห้องอาหารไทยถึง 4 กลุ่มใหญ่ ๆ อาทิ Tara Thai Group,Tara Asia,Tara Temple,  Pana Thai    

  เมื่อดำเนินการบริหารแบบธุรกิจ คุณเหน่งเล่าว่าทางร้านจะมีการประกันสุขภาพให้แก่พนักงานที่ทำงานเต็มเวลาทุกๆคน โดยทางกลุ่มธาราไทยจะออกค่ากรมธรรม์ให้เอง เป็นเงินหลายหมื่นเหรียญต่อเดือน“ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำทางเราก็ยังจ่ายค่ากรมธรรม์ประกันสุขภาพให้ลูกจ้างอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งกระทบต่อรายได้ของทางร้านมากทีเดียว แต่ทางร้านก็ยินดีเพื่อเป็นการตอบแทนความดีที่พนักงานทุก ๆ คนได้ทำงานอย่างขยัน” คุณเหน่งกล่าวอย่างภาคภูมิใจในผลงานของตน 

พร้อมกับเล่าให้ฟังว่าครั้งหนึ่งมีแม่ครัวไทยคนหนึ่งมีความดันสูง โลหิตแตกในสมองต้องเข้าโรงพยาบาลรักษาอยู่หลายวัน ค่าโรงพยาบาลหลายหมื่นเหรียญ  ถ้าไม่มีประกันสุขภาพก็คงจะไม่สามารถรักษาได้นานจนพ้นขีดอันตราย อาจจะต้องเสียชีวิตก็ได้ ตอนนี้แม่ครัวคนนั้นปลอดภัยแต่ทำงานไม่ได้อีกต่อไปต้องเดินทางกลับเมืองไทย แต่ก็ยังได้รับเงินทุพพลภาพทุกๆเดือนตลอดชีวิต คุณเหน่งเล่าด้วยความภาคภูมิใจที่ได้ช่วยคนงานให้มีความสุขในปั้นปลายชีวิต

  ตอนนี้อาหารไทยเป็นที่รู้จักและนิยมของคนทั่วโลกมากขึ้นโดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา คุณเหน่งคิดว่าในอนาคตร้านอาหารไทยมีทางที่จะเป็นแฟรนไชซ์และใหญ่พอที่จะเข้าตลาดหุ้นวอลล์ สตรีทได้หรือเปล่า? ” ผมหยอดความเห็นให้คุณเหน่ง

  “น่าจะเป็นไปได้ ” คุณเหน่งให้ความเห็น“แต่ค่อนข้างจะยาก เพราะเราขาดบุคคลาการคนไทยที่มีความสามารถมาดำเนินการ นี่คือปัญหาหนึ่งของการขยายกิจการ”

  นอกจากจะเป็นผู้บริหารกลุ่มธาราไทยถึง 4 กลุ่ม คุณเหน่งยังเป็นประธานชมรมเทนนิสไทย ในอเมริกาด้วย ซึ่งทางชมรมมีสมาชิกทั่วสหรัฐฯ ฉะนั้นยามว่างช่วงค่ำคุณเหน่งจะใช้เวลาไปเล่นเทนนิส เป็นประจำ

จากการสนทนากับคุณเหน่งในวันนั้นและได้คุยกับพนักงานหลายคนในร้าน ผมมีความเห็นว่าคุณเหน่งเป็นชายไทยคนหนึ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงความอดทดไม่ย่นย่อท้อถอยต่ออุปสรรคใดๆ มีความขยันมั่นเพียรและมีความสร้างสรรค์ พร้อมมีเมตตาจิตต่อผู้อื่นและสังคมในการร่วมกิจกรรมต่างๆ  อย่างเมื่อเร็วๆนี้คุณเหน่งไม่รีรอที่จะบริจาคอาหารจากห้องอาหารธาราไทย ช่วยในงานกุศลของพนักงานบริษัท CVS-Caremark เพื่อหาเงินช่วยผู้ประสบภัยประเทศเฮติ และผมสังเกตุเห็นว่าพนักงานหลายๆคนเรียกเขาว่า“พี่เหน่ง”ด้วยความชื่นชมและสนิทสนม

  การขยายกิจการห้องอาหารไทยออกไปก็เท่ากับการสร้างงานให้กับสังคมไทยไปด้วยในตัว เพราะแต่ละร้านจะมีพนักงานไทยไม่ต่ำกว่า 15 คน นอกจากนั้นก็เป็นการสร้างชื่อเสียงให้ประเทศไปด้วย เพราะอาหารไทยหรือ Thai Food จะเป็นที่คุ้นเคยปากคุ้นตาชาวต่างชาติ ถือเป็นการแนะนำประเทศไปด้วยในตัว

  ประวัติย่อ: จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซ็นต์คาเบียล,ปริญญาตรีพาณิชยศาสตร์และการบัญชีจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,ปริญญาโทบริหารธุรกิจาก South Eastern U, ปัจจุบันประธานชมรมเทนนิสไทยในอเมริกา, CEO และประธานร้านอาหารกลุ่ม Tara Thai .

เว็บไซท์ของกลุ่มห้องอาหารธาราไทยhttp://www.tarathaiexpress.com/index2.html