ปัญหาผู้อพยพหลบหนีเข้าเมือง
จากเมืองไทยถึงคนงานไอโอวา

  มีข่าวจากเมืองไทยถึงการจับกุมคนงานต่างด้าวที่หลบหนีมาทำงานในเมืองไทย ก็ทำให้คิดถึงแรงงานอพยพหลบหนีเข้าเมืองมาขายแรงงานหรือมาหางานทำในสหรัฐ กล่าวได้ว่าสภาพไม่แตกต่างกันเท่าใดนัก เพราะประเทศใดมีเขตเศรษฐกิจที่ใหญ่กว่าก็ย่อมมีคนต้องการหลบเข้ามาทำงาน เป็นภาพที่เห็นได้ชัดว่า”แหล่งไหนมีปลาชุม”

  ข่าวจากเมืองไทยวันที่ 20 สิงหาคมเวลา 11.00 น.พ.ต.อ.อนุชา อ่วมเจริญ ผกก.สน.เพชรเกษม พร้อมด้วย พ.ต.อ.ณรงค์รัชช์ ดำขำ ผกก.2 บก.ส.2 และ นายไพศาล จตุรพงศ์ เจ้าหน้าที่กระทรวงแรงงาน ร่วมกันสนธิกำลังกว่า 20 นาย เข้าตรวจสอบโรงงานทอผ้าชื่อ บจก.ไทยรุ่งเรืองกิจ (2004) และโรงงานในเครือเดียวกันชื่อ บจก.ไทยรุ่งเรืองกิจ นิตติ้ง แอนด์การ์เมนท์ ทั้ง 2โรงงานตั้งอยู่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้านฉัตรนคร ถนนสุขาภิบาล 1 แขวงและเขตบางแค กทม.หลังได้รับการร้องทุกข์จากชาวบ้านในละแวกดังกล่าวว่า ที่โรงงานทั้ง 2 แห่งนี้มีบุคคลต่างด้าวลักลอบเข้ามาขายแรงงานจำนวนมาก

จากการตรวจสอบสภาพพื้นที่ของแต่ละโรงงาน เป็นอาคารพาณิชย์สูง 4 ชั้น ปลูกติดกัน 4 คูหา ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน เจ้าหน้าที่จึงได้นำกำลังเข้าตรวจค้นทั้ง 2 อาคาร พบแรงงานต่างด้าวสัญชาติพม่า ลาว และกัมพูชา กำลังทำงานอยู่ภายในโรงงานทั้งสิ้น 124 คนแบ่งเป็นชาย  69 คน และหญิง 55 คน จึงควบคุมตัวแรงงานต่างด้าวทั้งหมดไปที่ห้องขัง สน.เพชรเกษม

ก่อนเชิญตัวเจ้าของบริษัทซึ่งเป็นหุ้นส่วนกัน คือ 1.นายวิชาญ แซ่ลี อายุ 41 ปี เจ้าของโรงงานไทยรุ่งเรืองกิจ (2004) และ 2.นายศักดิ์ชัย ธนบดีจิรพงศ์ อายุ 36 ปี เจ้าของโรงงานไทยรุ่งเรืองกิจ นิตติ้ง แอนด์การ์เมนท์ มาสอบสวนเพื่อดำเนินคดีตามกฎหมาย

  เจ้าของกิจการทั้ง 2 รายนั้นได้รับแจ้งข้อกล่าวหาให้ที่พักพิงแก่บุคคลต่างด้าว และรับแรงงานต่างด้าวเข้าทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนคนต่างด้าวที่จับกุมได้ทั้งหมดนั้นจะถูกแจ้งข้อกล่าวหาลักลอบเข้ามาในราชอาณาจักรโดยผิดกฎหมาย และเป็นบุคคลต่างด้าวเข้ามาทำงานในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาต ก่อนจะผลักดันออกนอกประเทศต่อไป

 ภาพนี้ก็ไม่แตกต่างไปจากเหตุที่เกิดกับเมืองโพสท์วิลล์ ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐไอโอวา เป็นเมืองเชิงเขาที่มีสีสัน คอกม้าสีแดง บ้านสีขาว ตัดด้วยสีเขียวของทุ่งข้าวโพด เป็นเสมือนดังภาพที่ถูกสร้างขึ้นอย่างสวยงาม

  เร็วๆนี้ดาวน์ทาวน์ของเมืองโพสท์วิลล์ดูเงียบเหงาลง ภัตตาคารที่เสิร์ฟด้วยตามาเล,ร้านขายเสื้อผ้าติดภาษาสแปนิช,ตลาดจำหน่ายอาหารโคเชอร์(ของคนยิว),ร้านขายสุราและอื่นๆเรียงรายกันอยู่

  เรื่องเริ่มจากวันจันทร์ที่ 12 พฤษภาคมหลังจากวันแม่ เพียง 1 วัน เออร์มา ลูคาล ชาวกัวเตมาลาเข้าทำงานปกติในกะงานของเธอที่โรงงาน Agriprocessors เป็นโรงงานหีบห่อเนื้ออาหารโคเชอร์ที่ใหญ่สุดและถือว่าเป็นโรงงานว่าจ้างคนงานมากที่สุดในเมืองโพสท์วิลล์

  ภายหลังจากเวลา 10 น.เสียงบ่นพึมพำและตะโกนก็ดังขึ้นเป็นภาษาสแปนิชว่า"La Migra! Salvese el que pueda!" เสียงนั้นตะโกนว่า”อิมมิเกรชั่น! เอาตัวรอดเท่าที่จะทำได้” 

 โรงงานนี้มีคนงาน 900 คนส่วนใหญ่มาจากกัวเตมาลาและเม็กซิโก หลายคนพยายามหลบหนีการถูกจับกุม ขณะที่รอเบิร์ต เพนร้อด นายกเทศมนตรีได้รับการแจ้งจากเจ้าหน้าที่ก่อนกวาดล้างเพียง

เล็กน้อย รู้สึกวิตกกังวลเพราะเจ้าหน้าที่มากันพร้อมแถมยังมีเฮลิคอปเตอร์,รถบัส,รถแวนและอาวุธครบมือ

  ห่างจากโรงงานสัก 2 บล็อคที่บริเวณโบสถ์ St. Bridget's Catholic Church มีคู่สมรสพร้อมด้วยเด็กๆของผู้ถูกจับกุมไปรวมตัวกันอยู่มากมาย แต่ละรายก็ช่วยกันสวดวิงวอนขอความคุ้มครองจากพระเจ้า กล่าวได้ว่าคนงานอพยพเหล่านี้ใช้เมือง Postville เป็นบ้านของตัวเอง เมืองนี้ได้รับการตั้งมา 150 ปีโดยผู้อพยพชาวเยอรมันและนอรเวย์ ผู้นับถือนิกายลูเธอร์แรนและไอริช คาทอลิก 

 กลุ่ม Hasidic Jews เข้ามาปักหลักที่เมืองนี้ในปี 1987 เพื่อเปิดโรงงานหีบห่อเนื้อ เป็นเหตุให้คนจากกัวเตมาลาและเม้กซิกันอพยพตามเข้ามาอยู่เพราะมีงานทำ จากนั้นคนฮิสแปนิกที่อพยพไปอยู่ก็ซื้อบ้าน ทำธุรกิจ เลี้ยงดูลูกให้การศึกษาเด็กติดต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน

  คนงานเหล่านี้เมื่อทำงานในโรงงานบรรจุหีบห่อจะได้ค่าแรงชั่วโมงละ 6.25-7.25 ดอลลาร์ ทำงานวันละ 12-14 ชั่วโมงได้พัก 20 นาทีช่วงรับประทานอาหาร แต่ละคนทำงานหนักเพื่อจัดหีบห่อไก่เค็มและเนื้อโครเชอร์

 ภายหลังเหตุการณ์วันที่ 12 พฤษภาคมแล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป คนงานถูกจับกุมไปติดคุก เด็กถูกแยกจากพ่อแม่ โรงงานซวนเซเพราะหาคนมาทำแทนยาก ธุรกิจต่างๆที่เกื้อหนุนชุมชนเริ่มจะพบจุดจบเช่นร้านโกรเซอรี่ชื่อ Sabor Latino ไม่มีลูกค้าทำให้นายฮวน ฟิกเกอร์รัว เจ้าของพิจารณาปิดทุกอย่างเป็นลูกโซ่ ไปหมด

ปัจจุบันที่โบสถ์ St. Bridget's มีผู้อาศัยอยู่ประมาณ 400 คนทั้งเด็กและผู้ใหญ่  เมืองนี้มีประชากรทั้งหมด 2,300 คน ส่วนคนงานที่ถูกจับทั้งหมด 389 คน(จาก 900 คน)และมีจำนวนหนึ่งที่หลบหนีไปซ่อนตัวไม่ให้ถูกจับ เจ้าหน้าที่ปล่อยผู้หญิง 60 คนมาเลี้ยงดูลูกเป็นการปล่อยในเงื่อนไขของมนุษยธรรม ส่วนสตรีอีก 40-45 คนต้องสวมข้อเท้า ( black electronic monitoring bracelets) คนเหล่านี้ไม่อาจเข้าไปทำงานหรือหลบหนีได้

เมืองนี้ถือเป็นเมืองของผู้อพยพแท้จริงเพราะประกอบด้วยคนหลายเชื้อชาติทั้งยิว, Bosnia, Poland, Russia และคนจากอดีตสาธารณรัฐรัสเซียก่อนที่โซเวียตจะแตกแยกออกเป็นหลายประเทศ

รวมแล้วมีคนอาศัยอยู่ 24 เชื้อชาติพูดกันถึง 17 ภาษา เป็นการผสานวัฒนธรรมทั้งด้านการแต่งกายและการกินอยู่ แม้กระทั่งเหล้าว้อดก้าก็มี 23 ยี่ห้อ ล่าสุดยังมีเบียร์จากเม็กซิโกและกัวเตมาลาเข้ามาจำหน่ายในร้านลิคเคอร์ชื่อ Spice-n-Ice liquor

สำหรับโรงงาน Agriprocessors ยังคงดำเนินการอยู่แต่กำลังการผลิตลดลง 50 % จึงมีประกาศปิดจ้างคนงานเข้าทำงานต่อไป โดยสามารถบรรจุคนงานโซมาลีได้ 150 คน พวกนี้อยู่ในสหรัฐอย่างถูกกฎหมาย หากเป็นคนงานสตรีจะได้เห็นเขาใส่ชุดคลุมหน้า( hijabs)แบบมุสลิมทำงานอยู่ในโรงงาน

คนถูกจับกุมส่วนใหญ่ต้องข้อหาหลบหนีเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย บางรายถือว่ามีการปลอมแปลงเอกสาร บางรายต้องข้อหาขโมยบัตร(คือมีการสวมไอดีเพื่อให้ทำงานได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย)

สรุปแล้วชีวิตครอบครัวก็แตกแยกเป็นปัญหาระหว่างความอยู่รอดของผู้อพยพกับกฎหมายคนเข้าเมืองของสหรัฐ....ÍèÒ¹µèÍ